Nestor Szufrycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nestor Szufrycz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1966
Użhorod
Minister sytuacji nadzwyczajnych Ukrainy
Okres od 11 marca 2010
do 9 lipca 2010
Przynależność polityczna Partia Regionów
Poprzednik Wołodymyr Szandra
Następca Wiktor Bałoha

Nestor Iwanowycz Szufrycz, ukr. Нестор Іванович Шуфрич (ur. 29 grudnia 1966 w Użhorodzie) – ukraiński ekonomista, polityk i działacz sportowy, właściciel i prezes klubu piłkarskiego Zakarpattia Użhorod.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu służby w armii w 1987 pracował w przedsiębiorstwach państwowych na Zakarpaciu (m.in. w firmie radziecko-austriackiej "West-Contrade", której był prezesem).

W 1992 ukończył studia historyczne w Uniwersytecie Państwowym w Użhorodzie. W 2004 obronił pracę kandydacką w Instytucie Gospodarki Rolnej Ukraińskiej Akademii Nauk Rolnych na temat rozwoju i transformacji przemysłu rolnego na Węgrzech.

W 1994 uzyskał po raz pierwszy mandat posła do Rady Najwyższej. W 1996 wstąpił w szeregi SDPU(O), był m.in. zastępcą sekretarza tego ugrupowania na Zakarpaciu (od 1997) oraz wiceprzewodniczącym w kraju (od 2003 do 2006). Zasiadał w biurze politycznym socjaldemokratów (od 1998). W 1998 po raz kolejny wybrany do Rady Najwyższej. Od maja 1999 zasiadał w Radzie Narodowej ds. Polityki Młodzieżowej przy Prezydencie Ukrainy. W nowej kadencji działał w Czerkasach, był m.in. prezesem Czerkaskiej Spółki Mięsnej. W 2002 kandydował w wyborach do Rady Najwyższej w obwodzie czerkaskim. Został też członkiem Rady Obwodowej w Użhorodzie.

W 2006 bez powodzenia ubiegał się o mandat z ramienia współtworzonego przez SDPU(O) Bloku Opozycyjnego "Nie tak!". Został deputowanym Rady Najwyższej Krymu z jej list (mandat sprawował do 2007). Od grudnia 2006 do grudnia 2007 pełnił obowiązki ministra ds. sytuacji nadzwyczajnych oraz ochrony ludności przed następstwami katastrofy czarnobylskiej w II gabinecie Wiktora Janukowicza. We wrześniu 2007 powrócił do parlamentu krajowego z listy Partii Regionów[1]. 11 marca 2010 wszedł w skład nowo powołanego gabinetu Mykoły Azarowa[2]. Odwołano go 9 lipca 2010, tego samego dnia powołując na urząd zastępcy sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy. W 2012 ponownie uzyskał mandat poselski[3]. W 2014 znalazł się wśród organizatorów Bloku Opozycyjnego, z powodzeniem ubiegając się o reelekcję do Rady Najwyższej VIII kadencji[4].

Jako działacz sportowy zaangażował się w pracę w klubie Zakarpattia Użhorod, w którym został honorowym prezesem[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]