Nicola Fago

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nicola Fago
Ilustracja
Imię i nazwisko Francesco Nicola Fago
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1677
Tarent
Pochodzenie włoskie
Data i miejsce śmierci 18 lutego 1745
Neapol
Gatunki muzyka poważna, muzyka barokowa
Zawód kompozytor

Francesco Nicola Fago, zwany II Tarantino[1][2] (ur. 26 lutego 1677 w Tarencie, zm. 18 lutego 1745 w Neapolu[1][2]) – włoski kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1693–1695 kształcił się w Conservatorio della Pietà dei Turchini w Neapolu u Francesco Provenzalego i Gennaro Ursina[1]. Pełnił funkcję kapelmistrza i wykładowcy w Conservatorio di San Onofrio a Capuana (1703–1708) i w Conservatorio della Pietà dei Turchini (1708–1740)[1]. Był kapelmistrzem w Tesoro de San Gennaro w katedrze neapolitańskiej (1709–1731), a następnie w kościele San Giacomo degli Spagnoli (1736–1745)[1][2]. Do jego uczniów należeli m.in. Leonardo Leo, Niccolò Jommelli i Francesco Feo[1]. Jego synem był kompozytor Lorenzo Fago (1704–1793)[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Skomponował m.in. opery Radamisto (wyst. Piedimonte 1707), Astarto (wyst. Neapol 1709), La Cassandra indovina (wyst. Piedimonte 1711) i Lo Masiello (wyst. Neapol 1712), oratoria Faraone sommerso (b.d.), II montefiorito (wyst. Neapol 1707) i II sogno avventurato ovvero II trionfo della Providenza (wyst. Neapol 1711), Requiem, 7 magnifikatów, msze, Stabat Mater[2]. W utworach religijnych na 4-5 głosów z akompaniamentem instrumentalnym nawiązywał do stylu Palestriny[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 3. Część biograficzna efg. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1987, s. 56. ISBN 83-224-0344-5.
  2. a b c d e Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 2 Conf–Gysi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1055. ISBN 0-02-865527-3.