Nieśmiałość miłosna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nieśmiałość miłosna (ang. love shyness) – rodzaj nieśmiałości wobec drugiej płci, opisany po raz pierwszy w 1979 przez psychologa Briana G. Gilmartina. Jest to nieśmiałość chroniczna i poważna.

Dr. Gilmartin badał to zjawisko wyłącznie na grupie heteroseksualnych mężczyzn. Zgodnie z jego badaniami, ludzie z nieśmiałością miłosną mają problemy w nawiązaniu rozmów z kobietami, z powodu głębokiego odczucia lęku.

Jego książka na ten temat została opublikowana po raz pierwszy w 1987 przez wydawnictwo University Books uniwersytetu w Auburn. W 1989 ukazała się popularna wersja książki, ze wstępem E. Michael Gutmana, wówczas przewodniczącego Towarzystwa Psychologicznego na Florydzie[1].

Definicja Gilmartina[edytuj | edytuj kod]

Gilmartin daje kilka kryteriów dla rozpoznania nieśmiałości miłosnej:

  • Bycie mężczyzną.
  • Brak wcześniejszych kontaktów seksualnych.
  • Rzadkie spotykanie się z kobietami.
  • Cierpienie z powodu braku koleżanek, z powodu własnej nieśmiałości.
  • Lęk na samą myśl o spotkaniu twarzą w twarz z kobietą.
  • Odczuwanie pociągu seksualnego tylko do kobiet. (Nieśmiałość miłosna nie ma zdaniem Gilmartina nic wspólnego z homoseksualizmem).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gilmartin, Brian G. (1989). The Shy Man Syndrome: Why Men Become Love-Shy and How They Can Overcome It. Lanham, MD: Madison Books. ​ISBN 0-8191-7009-7​.