Nie (tygodnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
NIE
Dziennik cotygodniowy
Ilustracja
Siedziba redakcji przy ul. Słonecznej 25 w Warszawie
Częstotliwość tygodnik
Państwo  Polska
Adres Warszawa
Wydawca Urma Sp. z o.o.
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Język polski
Pierwsze wydanie 4 października 1990
Redaktor naczelny Jerzy Urban
Liczba stron 16
ISSN 0867-2237
OCLC 29805407
Strona internetowa

NIE (z podtytułem Dziennik cotygodniowy) – satyryczny, ilustrowany tygodnik wydawany w Warszawie od 1990. Czasopismo zostało założone przez Jerzego Urbana, który jest jego redaktorem naczelnym.

Historia i działalność[edytuj | edytuj kod]

Pismo zostało założone przez Jerzego Urbana w 1990[1]. Od początku funkcjonowania ujawnia negatywne zjawiska polityczne, afery gospodarcze i patologie społeczne[2]. Tygodnik cechuje ostra publicystyka, satyra oraz mające budzić kontrowersje ilustracje[1]. W momencie swojej największej popularności, w latach 90., tygodnik osiągnął nakład przekraczający 700 tysięcy egzemplarzy[1][3]. Średnia sprzedaż w 2017 wyniosła natomiast około 26 tysięcy egzemplarzy[4]. Tygodnik „Nie”, poza Polską, sprzedawany jest także do Stanów Zjednoczonych i Kanady[5]. Dużą popularnością cieszy się również kanał tygodnika w serwisie YouTube, na którym umieszczane są treści satyryczne głównie z udziałem Jerzego Urbana[6].

Stałymi rubrykami tygodnika są: „Tydzień z głowy”, „Dialogi dam w drodze do kościoła”, „Wieści z kruchty”, „Wieści gminne i inne”, „Listonosz doniósł”, „Z czarnej dupy się wyrwało”, „Blog wszystkich świętych”, „Trybuna ludzi” i „Słówka półgłówka”. W każdym numerze zamieszczone są felietony Jerzego Urbana[7].

Profil redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Pismo ma charakter lewicowy, antyprawicowy, antyklerykalny i satyryczny, pojawiają się w nim jednak także krytyczne artykuły o działalności organizacji lewicowych[7][2].

Tygodnik jest krytyczny wobec polskiej rzeczywistości po 1989, szczególnie względem działań rządów z obozu postsolidarnościowego i Kościoła katolickiego[1].

Zespół redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Redaktorem naczelnym pisma jest Jerzy Urban[1]. Zastępcami redaktora naczelnego są: Przemysław Ćwikliński, Waldemar Kuchanny i Andrzej Rozenek. W zespole redakcyjnym pisma znaleźli się stali komentatorzy, publicyści, reporterzy, felietoniści, m.in.: Mateusz Cieślak, Małgorzata Daniszewska, Bożena Dunat, Tadeusz Jasiński, Marta Miecińska, Maciej Mikołajczyk, Andrzej Sikorski, Joanna Skibniewska oraz Agnieszka Wołk-Łaniewska[8]. Grafikami tygodnika są Włodek Kierus i Krzysztof Olejnik[8].

W przeszłości z pismem współpracowali m.in.: Marek Barański[9], Piotr Gadzinowski[3], Joanna Senyszyn, Andrzej Golimont[10] i Ryszard Marek Groński (pod pseudonimem)[11].

Ruch Społeczny „NIE”[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. i w pierwszych latach XXI wieku przy tygodniku działało stowarzyszenie Ruch Społeczny Niezależna Inicjatywa Europejska „NIE”. Stowarzyszenie zdołało wprowadzić do Sejmu swojego przedstawiciela, jakim był Piotr Gadzinowski. Współpracownik „Nie” wybrany został z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e „Nie” (pol.). encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2018-06-09].
  2. a b NIE (pol.). egazety.pl. [dostęp 2018-06-09].
  3. a b Znudzony skandalista (pol.). newsweek.pl. [dostęp 2018-06-09].
  4. Wydawcy „Nie” i „Faktów i Mitów” ze spadkami wpływów i stratami. „Nie” sprzedaje się w 26 tys. egz., ma tylko 3,5 tys. zł z reklam, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-01-05] (pol.).
  5. Wydawca „Nie” ze spadkiem wpływów i 1,44 mln zł straty. Tygodnik sprzedaje się w 25 tys. egz., www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-09-29] (pol.).
  6. Kanał tygodnika NIE w serwisie Youtube
  7. a b Nie Dziennik Cotygodniowy (pol.). empik.com. [dostęp 2018-06-09].
  8. a b O nas (pol.). nie.com.pl. [dostęp 2018-06-09].
  9. Marek Barański zastępcą naczelnego „Faktów i Mitów” (pol.). press.pl. [dostęp 2018-06-09].
  10. Dominika Olszewska, Jan Fusiecki: Jak radny wszedł w ginekologię i położnictwo (pol.). warszawa.wyborcza.pl. [dostęp 2018-06-09].
  11. Luiza Zalewska. „Dziennik”, 4–5 października 2008. 
  12. Eliza Olczyk: Piotr Gadzinowski: Zostałem uczciwym posłem dzięki Jerzemu Urbanowi (pol.). rp.pl. [dostęp 2018-06-09].