Niedrożność tętnic obwodowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przewlekła niedrożność tętnic obwodowych powstaje najczęściej jako odpowiedź na miażdżycę tętnic. Czynnikami, które podwyższają ryzyko są:

Objawem niedrożności tętnic obwodowych jest chromanie przestankowe. Bóle pojawiają się poniżej miejsca, gdzie zwężają się tętnice, czyli łydki przy anomaliach na wysokości uda i podudzia; pośladki i tylna część uda – zwężenia w miednicy. Jeśli następuje kompensacja, pacjent może iść dalej po przezwyciężeniu bólu i proces ten nazywa się ang. walking through. Inne objawy zależą od stopnia zaawansowania choroby i są to: uczucie zimna w "porażonym obszarze", zaburzenia czucia, nocny ból spoczynkowy, a w dalszych fazach też owrzodzenia i martwica (nekroza).

Stadia zaawansowania zmian niedokrwiennych według Fontaine'a

  • I – bez dolegliwości
  • IIa – ból przy wysiłku, trasa przebyta więcej niż 200 m
  • IIb – ból przy wysiłku, trasa przebyta mniej niż 200 m
  • III – ból podczas leżenia
  • IV – ból spoczynkowy, martwica/zgorzel

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

  • uświadomienie pacjenta o wpływie czynników ryzyka na stan choroby, unikanie zranień – utrudnione gojenie, niezbyt gorące kąpiele (poniżej 35°C)
  • dieta antycukrzycowa
  • farmakoterapia
  • przezskórna angioplastyka – rozszerzenie za pomocą cewnika z balonikiem zwężenia tętnicy na krótkim odcinku.
  • lokalna tromboliza – wlewy leków rozpuszczających złogi miażdżycowe
  • operacje: np. by-pass
  • amputacja jeśli nie ma innych metod, przy nie dającym się opanować bólu, przy gangrenie z zagrożeniem rozprzestrzenienia zakażenia

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.