Nikanor (Klemientjewski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Nikanor (Klementiewski))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikanor
Nikołaj Klementjewski
metropolita nowogrodzki, petersburski, estoński i fiński
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1787
Siergijew Posad
Data i miejsce śmierci 17 września 1856
Petersburg
metropolita nowogrodzki, petersburski, estoński i fiński
Okres sprawowania 1848–1856
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia nowogrodzka, petersburska, estońska i fińska
Śluby zakonne kwiecień 1812
Diakonat 1812
Prezbiterat 1812
Sakra biskupia 28 marca 1826
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 marca 1826

Nikanor, imię świeckie Nikołaj Stiepanowicz Klemientjewski (ur. 26 listopada 1787 w Siergijew Posadzie, zm. 17 września 1856 w Petersburgu) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem proboszcza parafii Zaśnięcia Matki Bożej w Siergijew Posadzie. W 1797 rozpoczął naukę w seminarium duchownym przy Ławrze Troicko-Siergijewskiej, którą ukończył w 1809. W tym samym momencie podjął pracę wykładowcy w seminarium. W kwietniu 1812 złożył wieczyste śluby zakonne, przyjmując imię Nikanor. W tym samym roku zostawał kolejno hierodiakonem i hieromnichem. W lipcu 1813 przeniesiony do monastyru Dońskiego w Moskwie. 31 października 1814 wrócił do Ławry Troicko-Siergijewskiej jako jej przełożony, archimandryta. Łączył tę funkcję z zadaniami przełożonego monasteru Swiato-Wifańskiego. W 1818 wyznaczony na rektora seminarium duchownego w Siergijew-Posadzie, gdzie równocześnie wykładał teologię. Został natomiast przeniesiony do Monasteru Gołutwińskiego w Kołomnie. Po pół roku ponownie przeniesiony do Monasteru Wysoko-Pietrowskiego w Moskwie[1].

28 marca 1826 miała miejsce jego chirotonia na biskupa rewelskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Wyznaczono go również na przełożonego Nadmorskiej Pustelni Trójcy Świętej i św. Sergiusza. W sierpniu 1831 przeniesiony na katedrę kałuską, zaś 5 września 1834 – mińską. Rok później podniesiony do godności arcybiskupiej. 28 stycznia 1840 mianowany arcybiskupem wołyńskim i żytomierskim. Tradycyjnie łączył tę godność z funkcją przełożonego Ławry Poczajowskiej. Od 17 stycznia 1843 był równocześnie biskupem warszawskim i nowogieorgijewskim[1]. Łącząc zarząd zamożnej eparchii wołyńskiej i ubogiej, erygowanej trzy lata wcześniej eparchii warszawskiej, biskup Nikanor miał za zadanie wzmocnić pozycję i wewnętrzną organizację tej drugiej[2]. Jako biskup miński, a następnie wołyński szczególnie angażował się w nawracanie unitów na prawosławie[1].

4 listopada 1848 przeniesiony na katedrę nowogrodzką, petersburską, estońska i fińską, zaś 20 listopada podniesiony do godności metropolity. W Petersburgu rozpoczął prace nad sporządzeniem pełnego opisu obiektów kompleksu ławry św. Aleksandra Newskiego. Jego rola w zarządzaniu Rosyjskim Kościołem Prawosławnym była ograniczona. Chociaż tytularnie był pierwszym spośród biskupów zasiadających w Świątobliwym Synodzie Rządzącym, całkowicie podporządkowywał się świeckiemu oberprokuratorowi Synodu, podobnie jak jego poprzednik, metropolita Antoni[3]. Zmarł w 1856 i został pochowany pod carskimi wrotami cerkwi Świętego Ducha w kompleksie cerkwi ławry[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Biografia w serwisie prawosławia rosyjskiego
  2. W. Pietruszko: Warszawskaja Jeparchija. W: Prawosławnaja Encikłopiedija. T. VII. Moskwa: Cerkowno-Naucznyj Centr „Prawosławnaja Encikłopiedija”, s. 8. ISBN 1-57231-718-3.
  3. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.23


Poprzednik
Gabriel (Gorodkow)
Biskup kałużski
1831 – 1834
Następca
Mikołaj (Sokołow)
Poprzednik
Eugeniusz (Bażenow)
Biskup miński
1834 – 1840
Następca
Antoni (Zubko)
Poprzednik
Innocenty (Sielnokrinow)
Biskup wołyński
1840 – 1848
Następca
Antoni (Pawlinski)
Poprzednik
Antoni (Rafalski)
Biskup warszawski
1843 – 1848
Następca
Arseniusz (Moskwin)
Poprzednik
Antoni (Rafalski)
Metropolita petersburski
1848 – 1856
Następca
Grzegorz (Postnikow)