Nikifor Nikiforow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikifor Nikiforow
Никифор Никифоров
Ilustracja
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1858
Łowecz, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1935
Sofia, Bułgaria
Przebieg służby
Lata służby 1879–1913
Siły zbrojne Armia Księstwa Bułgarii
Jednostki 6 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy wojna serbsko-bułgarska
I wojna bałkańska
II wojna bałkańska
Odznaczenia
Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Krzyża Takowy III klasy (Serbia) Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)
Nikifor Nikiforow
Никифор Никифоров
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Никифор Петров Никифоров
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1858
Łowecz
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1935
Sofia
Minister wojny
Okres od 16 marca 1911
do 1 czerwca 1913
Poprzednik Danaił Nikołaew
Następca Stilian Kowaczew

Nikifor Petrow Nikiforow (bułg. Никифор Петров Никифоров, ur. 30 grudnia 1852 w Łoweczu, zm. 29 sierpnia 1942 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał porucznik, minister wojny Carstwa Bułgarii (1911–1913).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z zamożnej rodziny kupieckiej. Ukończył szkołę w rodzinny mieście, a następnie uczył się w szkołach handlowych w Niemczech i w Austrii[1]. Po powrocie do Łowecza pomagał ojcu w handlu. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii. Od 1881 służył w pułku piechoty jako dowódca kompanii. W 1883 został wysłany do Odessy, a rok później ukończył szkołę oficerską i uzyskał awans na stopień kapitana. Brał udział w wojnie serbsko-bułgarskiej 1885 jako dowódca 6 pułku piechoty. Walczył pod Caribrodem i pod Pirotem. Za dzielność na polu bitwy został odznaczony Orderem Waleczności IV kl. W 1886 brał udział w tłumieniu buntu oficerów prorosyjskich przeciwko Aleksandrowi I Battenbergowi[1]. W 1887 mianowany dowódcą 9 pułku piechoty, a następnie 4 brygady piechoty[1].

Od 1890 pracował jako inspektor piechoty, w 1895 objął dowództwo 4 presławskiej dywizji piechoty. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora departamentu administracji w ministerstwie wojny. Awansowany w 1900 na pierwszy stopień generalski i skierowany do służby dyplomatycznej. Pełnił funkcję ministra pełnomocnego Bułgarii w Niemczech[1]. Po powrocie do Bułgarii w 1911 objął stanowisko ministra wojny w rządzie Iwana Geszowa. W przededniu wojen bałkańskich awansowany na stopień generała porucznika. W sierpniu 1913 przeszedł do rezerwy[1].

Był żonaty (żona Anisija), miał dwóch synów.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1882)
  • kapitan (Kапитан) (1885)
  • major (Майор) (1887)
  • podpułkownik (Подполковник) (1891)
  • pułkownik (Полковник) (1895)
  • generał major (Генерал-майор) (1900)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 327.