Nikołaj Biełow (geochemik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikołaj Biełow
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1891
Janów Lubelski
Data i miejsce śmierci 6 marca 1982
Moskwa
profesor nauk geologicznych
Specjalność: krystalografia
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za pracowniczą dzielność” (ZSRR) Medal „W upamiętnieniu 800-lecia Moskwy”

Nikołaj Wasiljewicz Biełow (ros. Николай Васильевич Белов, ur. 14 grudnia 1891 w Janowie Lubelskim, zm. 6 marca 1982 w Moskwie) – rosyjski krystalograf, geochemik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1910 ukończył ze złotym medalem męskie gimnazjum w Warszawie i podjął studia na Wydziale Chemicznym Petersburskiego Instytutu Politechnicznego, 1917-1924 mieszkał w Owruczu, gdzie ukończył instytut i zaczął pracować, później wrócił do Leningradu, gdzie pracował w laboratorium chemicznym, a 1928-1933 kierował laboratorium chemicznym instytutu. Od 1933 pracował w Łomonosowski Instytucie Geochemii, Mineralogii i Krystalografii Akademii Nauk ZSRR, w 1935 przeniósł się do Moskwy, gdzie od 1937 pracował w Laboratorium Krystalografii Akademii Nauk ZSRR jako starszy specjalista, starszy pracownik naukowy, a od 1938 kierownik laboratorium, 1941-1943 pracował w laboratorium w obwodzie swierdłowskim w ewakuacji. W latach 1944-1946 kierował działem Laboratorium Krystalografii Akademii Nauk ZSRR, 1944-1960 kierował wydziałem, a od 1960 do końca życia laboratorium w Instytucie Krystalografii im. Szubnikowa Akademii Nauk ZSRR, jednocześnie od 1953 był profesorem katedry krystalografii i krystalochemii Wydziału Geologicznego Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Łomonosowa jako akademik Akademii Nauk ZSRR, a od 1961 do końca życia kierownikiem tej katedry. Od 1954 był członkiem Komitetu Wykonawczego, 1957-1963 wiceprezydentem, a 1966-1969 prezydentem Międzynarodowej Unii Krystalografii. W 1975 został doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 1977 członkiem zagranicznym PAN. Specjalizował się w dziedzinie analizy rentgenostrukturalnej. Napisał ponad 1500 prac naukowych, głównie na temat struktur krzemianów, teorii najgęstszych ułożeń kul, teorii wielościanów koordynacyjnych, teorii sieci Bravais'go i grup przestrzennych Fiodorowa-Schoenfliesa, również tzw. wielobarwnych grup przestrzennych. W 1956 ukazał się polski przekład jego pracy Krystalografia strukturalna. Został pochowany na Cmentarzu Kuncewskim.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]