Niszczyciele typu Beograd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niszcyciele typu Beograd
Ilustracja
Użytkownicy  Królestwo SHS (3)
 Regia Marina (2)
 Kriegsmarine (1)
Zbudowane okręty 3
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1230 ton standardowa,
1682 ton pełna
Długość 98 m
Szerokość 9,45 m
Zanurzenie 3,18 m
Napęd 2 zespoły turbin parowych, 3 kotły, Moc 40 000 KM
Prędkość 38 węzłów (70 km/h)
Załoga 145
Uzbrojenie 4 działa 120 mm (4x1)
4 działa przeciwlotnicze 40 mm
2 karabiny maszynowe
6 wyrzutni torped 533 mm (3x2)
30 min

Niszczyciele typu Beograd zostały zbudowane dla Jugosłowiańskiej Królewskiej Marynarki Wojennej pod koniec lat 30. XX w. Pierwszą z zaprojektowanych we francuskiej firmie „Ateliers et Chantiers de la Loire” jednostek zbudowano w Nantes, zaś dwie pozostałe w Jugosławii. Uzbrojenie dostarczyły czeskie zakłady Škoda, zaś większość mechanizmów i maszyn Yarrow Shipbuilders.

Należący do tego typu niszczyciel „Lublana” został 17 kwietnia 1941 przejęty przez Włochów w suchym doku, „Zagreb”, by uniknąć tego losu, został w Kotorze wysadzony przez własną załogę, zaś ostatni z okrętów, „Beograd”, poważnie uszkodzony podczas bombardowania na morzu, zdołał dotrzeć do macierzystego portu w Kotorze, gdzie również został przejęty.

W składzie Regia Marina okręty przemianowano – „Lublanę” na „Lubiana”, zaś „Beograd” na „Sebenico”, tworząc typ niszczycieli Sebenico. Oba okręty w składzie włoskiej marynarki wojennej zajmowały się eskortowaniem konwojów do Afryki Północnej. „Lubiana” została zatopiona 1 kwietnia 1943 r. w zatoce Tunisu, „Sebenico” natomiast po kapitulacji Włoch we wrześniu 1943, został przejęty przez Niemców i służył jako TA 43 w Kriegsmarine w północnej części Adriatyku. Uszkodzony przez jugosłowiańską artylerię w kwietniu 1945, został zatopiony przez własną załogę 1 maja 1945 w Trieście.

Okręty tego typu[edytuj | edytuj kod]

Okręt Stocznia Wodowanie Wcielenie do służby Los
Beograd Ateliers et Chantiers de la Loire, Nantes 23 grudnia 1937 28 kwietnia 1939 Przejęty przez Włochów 17 kwietnia 1941 r., zmiana nazwy na "Sebenico"

Przejęty przez Niemców w 1943 r., samozatopiony 1 maja 1945 r.

Lublana Yarrow, Krajievica 28 czerwca 1938 grudzień 1939 Przejęty przez Włochów 17 kwietnia 1941 r., zatopiony 1 kwietnia 1943 r.
Zagreb Ateliers et Chantiers de la Loire, Split 30 marca 1938 kwiecień 1939 samozatopiony 17 kwietnia 1941

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Whitley, M.H. (1988). Destroyers of World War 2. Cassell Publishing. ​ISBN 1-85409-521-8​.