Niszczyciele typu Faulknor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niszczyciele
typu Faulknor
Ilustracja
Kraj budowy  Wielka Brytania
Użytkownicy  Royal Navy
 Armada de Chile
Stocznia J. Samuel White, Cowes
Wejście do służby 1914-1915
Wycofanie 1916-1920
Zbudowane okręty 4
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność normalna: 1610 ton
pełna: 2000 t
Długość 100,8 metra całkowita
Szerokość 9,91 m
Zanurzenie 3,53 m
Napęd 3 zespoły turbin parowych Parsonsa o łącznej mocy 30 000 KM
6 kotłów, 3 śruby
Prędkość 31 węzłów
Załoga 197
Uzbrojenie 6 dział kal. 102 mm (6 x I)
1 działko plot. kal. 40 mm
2 km kal. 7,7 mm
4 wt kal. 533 mm

Niszczyciele typu Faulknorbrytyjskie niszczyciele z okresu I wojny światowej. Pierwotnie okręty zostały zamówione w Wielkiej Brytanii przez rząd Chile jako jednostki typu Almirante Lynch, jednak po wybuchu wojny zostały zarekwirowane i zakupione przez Brytyjczyków. W latach 1912-1915 w stoczni J. Samuel White w Cowes zbudowano cztery okręty tego typu, wcielone do Royal Navy w latach 1914-1915. Trzy z nich po zakończeniu działań wojennych (bez utraconego w bitwie jutlandzkiej HMS „Tipperary”) trafiły do pierwotnego zamawiającego – Armada de Chile. Okręty skreślono z listy floty w 1933 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciele typu Almirante Lynch zostały zamówione przez rząd Chile w Wielkiej Brytanii na początku 1911 roku[1]. W momencie budowy okręty te należały do największych i najsilniej uzbrojonych jednostek tej klasy na świecie[1][2]. Z zamówionych sześciu niszczycieli tylko dwa zostały ukończone do wybuchu I wojny światowej i odebrane przez Armada de Chile („Almirante Lynch” i „Almirante Condell”); pozostałe cztery zostały zarekwirowane przez rząd brytyjski i wcielone do Royal Navy jako HMS „Faulknor”, HMS „Broke”, HMS „Botha” i HMS „Tipperary”[1][3][a].

Przejęte przez Brytyjczyków niszczyciele (nazwane przewodnikami flotylli typu Faulknor) zostały lekko zmodyfikowane w stosunku do pierwowzoru: zamontowano na nich wyrzutnie torpedowe o kalibrze 533 mm i pojedyncze działko przeciwlotnicze kal. 40 mm (zamiast dwóch karabinów maszynowych kal. 7,7 mm), a większa masa zainstalowanego uzbrojenia spowodowała wzrost wyporności okrętów[4].

Wszystkie jednostki typu Faulknor zostały zbudowane w brytyjskiej stoczni J. Samuel White w Cowes[3][4]. Stępki okrętów położono w 1912 roku, a zwodowane zostały w latach 1914-1915[4].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby
HMS „Faulknor” (ex-„Almirante Simpson”) White luty 1912 26 lutego 1914 sierpień 1914
HMS „Broke” (ex-„Almirante Goñi”) październik 1912 25 maja 1914 październik 1914
HMS „Botha” (ex-„Almirante Williams Robellado”) czerwiec 1912 2 grudnia 1914 marzec 1915
HMS „Tipperary” (ex-„Almirante Riveros”) 1912 5 marca 1915 maj 1915

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręty były dużymi niszczycielami o długości całkowitej 100,8 metra, szerokości 9,91 metra i zanurzeniu 3,53 metra[4][5]. Wyporność normalna wynosiła 1610 ton, zaś pełna 2000 ton[4][5]. Siłownie okrętów stanowiły trzy zestawy turbin parowych Parsonsa o łącznej mocy 30 000 KM, do których parę dostarczało sześć kotłów White-Forster[4][6]. Prędkość maksymalna napędzanych trzema śrubami okrętów wynosiła 31 węzłów[4][5]. Okręty zabierały zapas 433 ton węgla i 83 tony paliwa płynnego[4][5].

Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składało się sześć pojedynczych dział kalibru 102 mm (4 cale) L/40 Armstrong, pojedyncze działko przeciwlotnicze Vickers kal. 40 mm L/39 Mark II i dwa pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,7 mm L/94[4][5]. Broń torpedową stanowiły cztery wyrzutnie kal. 533 mm (21 cali)[4][5].

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 197 oficerów, podoficerów i marynarzy[4][5][b].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Cztery chilijskie niszczyciele typu Almirante Lynch, będące w trakcie prac wyposażeniowych, zostały na początku wojny zakupione przez rząd brytyjski i weszły do służby w Royal Navy w latach 1914-1915, jako „Faulknor” (ex-„Almirante Simpson”), „Broke” (ex-„Almirante Goñi”), „Botha” (ex-„Almirante Williams Robellado”) i „Tipperary” (ex-„Almirante Riveros”)[3][4]. „Faulknor”, „Broke” i „Tipperary” wzięły udział w bitwie jutlandzkiej, podczas której „Broke” doznał ciężkich uszkodzeń, a „Tipperary” został zatopiony[7][8]. W latach 1918-1919 okręty poddano modernizacji: zdemontowano cztery pojedyncze działa kal. 102 mm, instalując w zamian dwie armaty kal. 120 mm L/45 BL Mk I[4].

W 1920 roku trzy ocalałe niszczyciele zostały odsprzedane Chile i w maju tego roku weszły do służby w Armada de Chile pod nazwami „Almirante Riveros” (ex-„Faulknor”), „Almirante Uribe” (ex-„Broke”) i „Almirante Williams” (ex-„Botha”), określane od tego momentu w marynarce tego kraju typem Almirante Williams[9]. Jednostki zostały skreślone z listy floty z powodu znacznego zużycia w 1933 roku[9][10].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1920 roku Brytyjczycy zwrócili Chile zarekwirowane niszczyciele, z wyjątkiem utraconego w bitwa jutlandzkiej HMS „Tipperary”[1].
  2. Moore 1990 ↓, s. 67 podaje, że załoga liczyła 205 osób.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]