Norbert Świtała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Norbert Świtała
Data urodzenia 24 marca 1934
Data śmierci 26 listopada 1997
Obywatelstwo polskie

Norbert Świtała (ur. 24 marca 1934, zm. 26 listopada 1997)[1] – polski żużlowiec, brat Rajmunda Świtały.

W latach 1952–1973 startował w rozgrywkach z cyklu Drużynowych Mistrzostw Polski, reprezentując kluby Kolejarza Rawicz (1952), CWKS Wrocław (1953–1954), Polonii (Gwardii) Bydgoszcz (1955–1970) i Startu Gniezno (1971–1973). Był sześciokrotnym medalistą DMP: złotym (1955) oraz pięciokrotnie brązowym (1956, 1957, 1960, 1961, 1964).

Pomiędzy 1953 a 1961 r. sześciokrotnie wystąpił w finałach Indywidualnych Mistrzostw Polski, najlepszy wynik osiągając w 1959 r. w Rybniku, gdzie zajął VI miejsce. Do innych jego indywidualnych sukcesów należały zwycięstwa w memoriałach Zbigniewa Raniszewskiego (Bydgoszcz 1957) oraz Alfreda Smoczyka (Leszno 1960).

Dwukrotnie (1961, 1962) wystąpił w eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Świata, w 1962 r. awansując do półfinału kontynentalnego rozegranego we Lwowie (w turnieju tym zajął X miejsce). W 1967 r. wystąpił w finale Mistrzostw Świata wyścigów motocyklowych na lodzie, zajmując VII miejsce[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polish Speedway Database: Norbert Świtała. [dostęp 2009-09-29].
  2. Ice Speedway - historia. [dostęp 2009-09-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Dobruszek, "Żużlowe ABC" tom II, Leszno 2004, str. 310