Norbert Gołuński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Norbert Sylwester Gołuński
Witold Krajewski
Sylwester Jabłoński
Mieczysław Niedźwiecki
Zbigniew Raczyński

Bombram, Nord, Witold
podporucznik marynarki podporucznik marynarki
Data i miejsce urodzenia 22 września 1919
Gdańsk
Data śmierci kwiecień 2000
Przebieg służby
Lata służby 1942–1947
Siły zbrojne Flag of Poland (with coat of arms, 1980-1990).svg Polska Marynarka Handlowa
Naval Ensign of Poland2.svg Polska Marynarka Wojenna
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki Oddział II KG AK
Stanowiska inspektor sieci wywiadu morskiego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, powstanie warszawskie
Późniejsza praca oficer i kapitan na polskich statkach
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Brązowy Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”

Norbert Sylwester Gołuński Witold Krajewski vel Sylwester Jabłoński vel Mieczysław Niedźwiecki vel Zbigniew Raczyński pseud.: „Bombram”, „Nord”, „Witold” (ur. 22 września 1919 w Gdańsku, zm. 23 kwietnia 2000) – oficer Armii Krajowej, podporucznik marynarki czasu wojny Polskiej Marynarki Wojennej, kapitan żeglugi wielkiej, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Norbert Gołuński był polskim Kaszubem, miał obywatelstwo Wolnego Miasta Gdańska. Uczył się w szkole senackiej we Wrzeszczu, a następnie w Gimnazjum Polskim. W 1937 roku wstąpił do gimnazjalnej morskiej drużyny harcerskiej. W 1939 roku rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni. W latach 1939–1941 pływał s/s „Robur VIII” na Morzu Północnym oraz w konwojach do Kanady i Nowego Jorku. Podjął roczne studia nawigacyjne na Uniwersytecie w Southampton, następnie w maju 1942 roku został skierowany do Glasgow, do tajnej szkoły wywiadu, ukrywającej się pod kryptonimem „Oficerskiego Kursu Doskonalącego Administracji Wojskowej”. Zgłosił się na ochotnika do służby kraju.

Został zaprzysiężony 22 kwietnia 1943 roku, przyjął pseudonim „Bombram”. Awans na podporucznika marynarki czasu wojny otrzymał ze starszeństwem od 1 czerwca 1943 roku[1]. następnie został przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 17 na 18 września 1943 roku w ramach operacji „Neon 2”, którą dowodził kpt. Antoni Freger. Po skoku Gołuński otrzymał przydział do Komendy Głównej Armii Krajowej: do samodzielnej ekspozytury „Lombard” w Referacie „Zachód” Wydziału Wywiadu Ofensywnego „Stragan” w Oddziale II Informacyjno-Wywiadowczego i działał na terenach Rzeszy. Został mianowany inspektorem sieci wywiadu morskiego.

Po wybuchu powstania warszawskiego wszedł w skład komendy podobwodu Śródmieście Południe jako oficer kontrwywiadu i bezpieczeństwa. Po upadku powstania dostał się do niemieckiej niewoli, z której wyszedł 2 maja 1945 roku po wyzwoleniu Lubeki przez wojska angielskie. 10 maja został przerzucony do Anglii[2]. Od 14 czerwca 1945 roku pracował jako młodszy oficer oddziałowy w Obozie Marynarki Wojennej ORP „Bałtyk”[2].

Wrócił do Polski w lipcu 1947 roku i podjął pracę, będąc kapitanem żeglugi wielkiej, na statkach Polskich Linii Oceanicznych. W 1950 roku usunięto go z pracy w PLO. Na otwartym zebraniu partyjnym został nazwany angielskim szpiegiem, który wkradł się w kadry marynarskie. Po kilkuletniej przerwie powrócił do pływania w 1956 roku. W 1980 roku przeszedł na emeryturę. Należał do sopockiego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był też aktywnym członkiem Kręgu Harcerzy Wolnego Miasta Gdańska.

Jego pogrzeb odbył się z ceremoniałem wojskowym w towarzystwie kombatanckich sztandarów 27 kwietnia 2000 roku na cmentarzu w Sopocie[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Norbert Gołuński był synem Sylwestra, sekretarza Sądu Wolnego Miasta Gdańska, i Łucji z domu Ceynowy. W 1947 roku ożenił się w Niemczech z Łucją Zych (ur. w 1915 roku), z którą miał syna Michała (ur. w 1948 roku).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sawicki 2011 ↓, s. 390.
  2. a b Sawicki 2011 ↓, s. 343.
  3. a b Dariusz Szczecina: Odszedł "cichociemny" harcerz z Gdańska. [dostęp 2013-10-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]