Normobaria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Normobaria – pomieszczenie, w którym panuje atmosfera charakteryzująca się podwyższonym ciśnieniem (1500 hPa), zwiększoną ilością tlenu (ok. 35-40%), dwutlenku węgla (ok. 2-3%) oraz wodoru (ok. 0,5%).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Twórcą normobarii jest lek. Jan Pokrywka, który zmodyfikował warunki panujące w komorach hiperbarycznych, tak aby możliwe było przebywanie w nich bez ograniczeń czasowych[1]. Pierwszy budynek normobaryczny powstał w 2013 r. w Szalejowie Górnym. Obecnie komory normobaryczne funkcjonują w wielu miejscach w Polsce[2]. W 2019 r. powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Normobaryczne Doktora Pokrywki mające na celu rozwój i popularyzację technologii normobarycznej[3].

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Przebywanie w środowisku o podwyższonym ciśnieniu i wyższym stężeniu tlenu prowadzi do zwiększenia poziomu utlenowania krwi[4], a zwiększenie ilości dwutlenku węgla wykorzystuje Efekt Bohra w celu zmniejszenia powinowactwa hemoglobiny do tlenu, ułatwiając jego dostarczanie do komórek[5]. Większa ilość wodoru cząsteczkowego wykorzystuje jego właściwości antyoksydacyjne w celu neutralizacji wolnych rodników hydroksylowych i zmniejszania stanów zapalnych[6].

Wpływ na organizm człowieka[edytuj | edytuj kod]

W badaniu z 2020 r. u przebywających w normobarii stwierdzono poprawę szybkości przetwarzania informacji wizualnych, przerzutności uwagi oraz krótkotrwałej pamięci słuchowo-werbalnej. Zwiększyła się ilość neurotrofiny (substancji wspomagającej ośrodkowy układ nerwowy). Zmniejszył się także poziom stresu i zmęczenia a ilość tkanki tłuszczowej została zredukowana.[7]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Choć według twórcy normobarii jej celem jest rekreacja i poprawa kondycji fizycznej, niektórzy zwolennicy normobarii twierdzą, że podobnie jak tlenoterapia hiperbaryczna (HBOT), może być ona wykorzystywana do leczenia lub wspierania leczenia chorób. Brak jednak badań naukowych, które potwierdzałyby skuteczność normobarii jako metody terapeutycznej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. lekarz Jan Pokrywka - Hiperbaria tlenowa i Normobaria - Doktor Pokrywka, drpokrywka.pl [dostęp 2020-03-31] (pol.).
  2. Normobaria - katalog - Akademia Długowieczności [dostęp 2020-03-31] (pol.).
  3. Międzynarodowe Stowarzyszenie Normobaryczne Doktora Pokrywki [dostęp 2020-03-31] (pol.).
  4. R M Leach, P J Rees, P Wilmshurst, Hyperbaric oxygen therapy, „BMJ : British Medical Journal”, 317 (7166), 1998, s. 1140–1143, DOI10.1136/bmj.317.7166.1140, ISSN 0959-8138, PMID9784458, PMCIDPMC1114115 [dostęp 2020-03-31].
  5. Aakash K. Patel, Andrew Benner, Jeffrey S. Cooper, Physiology, Bohr Effect, „StatPearls [Internet]”, Treasure Island (FL): StatPearls Publishing, 2020, PMID30252284 [dostęp 2020-03-31].
  6. Y. Hong, S. Chen, J.-M. Zhang, Hydrogen as a selective antioxidant: a review of clinical and experimental studies, „The Journal of International Medical Research”, 38 (6), 2010, s. 1893–1903, DOI10.1177/147323001003800602, ISSN 1473-2300, PMID21226992 [dostęp 2020-03-31].
  7. Sławomir Kujawski i inni, Autonomic and Cognitive Function Response to Normobaric Hyperoxia Exposure in Healthy Subjects. Preliminary Study, „Medicina”, 56 (4), 2020, s. 172, DOI10.3390/medicina56040172 [dostęp 2020-07-29] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]