Nottingham Forest F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nottingham Forest F.C.
Ilustracja
Przydomek The Reds, Forest, Tricky Trees
Barwy czerwono-białe
Data założenia 1865
Liga Championship
Państwo  Wielka Brytania
Adres NFFC
The City Ground,
Nottingham,
NG2 5FJ
Stadion City Ground
Nottingham
Właściciel Evangelos Marinakis
Prezes Nicholas Randall QC
Trener Chris Hughton
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Nottingham Forest Football Clubangielski klub piłkarski rozgrywający swoje mecze w mieście Nottingham, na stadionie City Ground. Nazwę klub Nottingham Forest zawdzięcza Forest Recreation Ground, miejscu publicznemu w Nottingham, a nie lasowi Sherwood.

Nottingham Forest to mistrz Anglii z 1978 roku i dwukrotny zdobywca Klubowego Pucharu Europy z 1979 i 1980 roku. Sukcesy te klub odniósł w okresie, kiedy menedżerem był Brian Clough, który pracował z drużyną 18 lat (1975–1993). W sezonie 2014/2015 zespół występował w drugoligowych rozgrywkach angielskiej Football League Championship. Ich spadek z League Championship w maju 2005 roku uczynił z nich pierwszego zdobywcę europejskiego pucharu grającego w trzeciej lidze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nottingham Forest został założony w 1865 roku pod nazwą Nottingham Forest Football and Bandy Club[1]. Klub zdobył Puchar Anglii w 1898 roku, pokonując Derby County 3:1[2]. Większość pierwszej połowy XX wieku zespół spędził w drugiej lidze i musiał dokonać reelekcji w 1914 roku. W 1919 roku Pierwsza Liga Piłkarska miała zostać powiększona z dwudziestu do dwudziestu dwóch drużyn. Forest był jednym z ośmiu klubów prowadzących kampanię i otrzymał trzy głosy; Arsenal i Chelsea zdobyły dodatkowe miejsca[3]. W 1949 roku klub spadł do trzeciej ligi, ale dwa lata później szybko awansował jako mistrz, którego zawodnicy zdobyli łącznie aż 110 bramek w sezonie 1950–1951. Krótki okres chwały nastąpił pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy klub rozgrywał mecze w pierwszej lidze w 1957 roku i w 1959 roku. W 1959 roku wygrał Puchar Anglii. Do tego czasu Forest zastąpił Notts County jako największy klub w mieście Nottingham. Po bardzo udanym okresie Nottingham spadło z pierwszej ligi w 1972 roku.

Nottingham Forest awansował do czołówki na koniec sezonu 1976–1977 i ukończeniu zmagań ligowych na trzecim miejscu. Klub stał się jednym z nielicznych zespołów, który wygrał mistrzostwo rok po awansie z 2. ligi (sezon 1977–1978). W latach 1978–1979 Forest udało się odnieść zwycięstwo w Pucharze Europy, gdzie w finale w Monachium pokonali Malmö 1:0. W latach 1979–1980 ponownie triumfowali w tych rozgrywkach, pokonując Hamburg 1:0 w Madrycie, na stadionie Santiago Bernabéu, dzięki znakomitemu występowi bramkarza Petera Shiltona. Wygrali również Superpuchar Europy i dwa Puchary Ligi. Klub dotarł do półfinałów Pucharu UEFA w latach 1983–1984, gdzie w kontrowersyjnych okolicznościach został pokonany przez RSC Anderlecht. Ponad dziesięć lat później okazało się, że w drugiej kolejce belgijski klub przekupił sędziego, ale arbiter zmarł w wypadku samochodowym i dlatego ta kwestia pozostała nierozstrzygnięta. Sprawę oddalono, a Anderlecht oczyszczono ze wszystkich zarzutów[4].

Kolejne większe sukcesy święcone przez Nottingham Forest pojawiły się w 1989 roku, kiedy klub wygrał Puchar Ligi i Full Members Cup. Forest zakończył ten sezon na trzecim miejscu w lidze, a rok później zajął to samo miejsce. Zespół Clougha triumfował w Pucharze Ligi w 1990 roku, pokonując wówczas Oldham Athletic 1:0, a zwycięską bramkę strzelił Nigel Jemson. Szansa na większy sukces pojawiła się w 1991 roku, kiedy Forest dotarł, pod wodzą Briana Clougha, do finału Pucharu Anglii, w którym przegrał z Tottenhamem 1:2. Latem 1991 roku Brian Clough dokonał rekordowego transferu, podpisując umowę z najlepszym strzelcem ligowym w tamtym okresie, napastnikiem Millwall, Teddym Sheringhamem, na łączną kwotę 2,1 miliona funtów.

Forest pokonał Southampton 3:2 w finale Pucharu Full Cup w 1992 roku, ale potem przegrał z Manchesterem United w Pucharze Ligi.

Frank Clark wrócił do klubu w maju 1993 roku, aby objąć stanowisko menedżera, zastępując Briana Clougha. Forest zakończył sezon na trzecim miejscu i zakwalifikował się do Pucharu UEFA po raz pierwszy od czasów Heysela. W sezonie 1996/1997 Clark opuścił drużynę po tym, jak znalazła się w strefie spadkowej.

34-letni kapitan Stuart Pearce został tymczasowo zatrudniony jako menedżer piłkarski tuż przed świętami Bożego Narodzenia w 1996 roku i pod jego wodzą klub zanotował krótkotrwałą poprawę. W marcu 1997 roku Dave Bassett zastąpił go jednak na stałe. Nottingham Forest nie zdołał uniknąć spadku. Bassett został zwolniony w styczniu 1999 roku, a zastąpił go Ron Atkinson.

W grudniu 2001 roku odnotowano, że klub traci ponad 100 000 funtów tygodniowo, a jego perspektywy finansowe pogorszyły się z powodu upadku ITV Digital, którzy zakończyli umowę z klubem. Pomimo trudności klub w sezonie 2002–2003 zajął szóste miejsce i zakwalifikował się do play-offów. W półfinale przegrał z Sheffield United. Z powodu straty kilku kluczowych graczy Hart został zwolniony w lutym 2004 roku. Klub był narażony na spadek.

Na kolejnego trenera został mianowany Oe Kinnear, który poprowadził Forest do 14. miejsca w lidze. W sezonie 2004–2005 Forest ponownie znalazł się w strefie spadkowej, co doprowadziło do rezygnacji Kinneara ze stanowiska w grudniu 2004 roku. Mick Harford przejął tymczasowy zarząd w okresie Bożego Narodzenia, zanim Gary Megson został wyznaczony na nowego szkoleniowca. Megson nie zdołał uniknąć spadku, ponieważ klub zakończył sezon na 23. miejscu, stając się pierwszym zwycięzcą Pucharu Europy, który będzie grał na trzecim poziomie rozgrywkowym. W sezonie 2007/2008 pod wodzą Colina Calderwooda klub ponownie wrócił do Championship.

W lipcu 2012 roku kuwejcka rodzina Al-Hasawi kupiła klub. Nowi właściciele powiedzieli prasie, że mają długoterminową wizję klubu opierającą się na planie 3-5 letnim, a po rozmowie z kilkoma potencjalnymi nowymi menedżerami trenerem został Sean O’Driscoll (będący poprzednio dyrektorem Doncaster Rovers i Crawley Town). Do 15 grudnia 2012 roku Forest, zajmujący dziewiąte miejsce z 33 punktami, był zaledwie o trzy punkty poza pozycjami gwarantującymi grę w play-offach. Plan rodziny Al-Hasawi stał się impulsem do zagrania w barażach o Premier League. Tego samego weekendu klub ogłosił, że Omar Al-Hasawi zrezygnował ze względów osobistych, a Fawaz Al-Hasawi został większościowym udziałowcem z 75% udziałów w klubie wraz z bratem Abdulazizem Al-Hasawim posiadającym 20% udziałów i jego kuzynem Omarem Al-Hasawim, posiadającym pozostałe 5% udziałów. W Boxing Day 2012 roku Sean O’Driscoll został zwolniony po zwycięstwie 4:2 nad Leeds United, a właściciele poinformowali o zamiarze zmiany wraz z rozpoczęciem styczniowego okna transferowego, mając nadzieję na powołanie menedżera z doświadczeniem w Premiership. Na to stanowisko powołano Alexa McLeisha. Ruch został skrytykowany przez niektórych członków zespołu Nottingham Forest. W dniu 5 lutego 2013 roku, po upływie zaledwie 40 dni, umowa z Alexem McLeishem została rozwiązana. Dwa dni później trenerem został Billy Davies. W marcu 2014 roku klub zakończył współpracę z Daviesem po porażce 5:0 z Derby. W ostatnim dniu sezonu 2016–2017 klub uniknął spadku, odnosząc zwycięstwo 3:0 nad Ipswich, a z ligą pożegnała się drużyna Blackburn Rovers[5].

W dniu 18 maja 2017 roku potwierdzono, że Evangelos Marinakis został nowym właścicielem Nottingham Forest[6], co doprowadziło do zakończenia zarządu rodziny Al-Hasawi.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Anglii: 1978
  • Puchar Europy: 1979, 1980
  • Puchar Anglii: 1898, 1959
  • Puchar Ligi Angielskiej: 1978, 1979, 1989, 1990
  • Superpuchar Europy: 1979

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 12 grudnia 2020[7]
Nr Poz. Piłkarz
2 OB Irlandia Cyrus Christie (wypożyczony z Fulham F.C.)
3 OB Portugalia Tobias Figueiredo
4 OB Anglia Joe Worrall
5 OB Portugalia Yuri Ribeiro
6 OB Francja Loïc Mbe Soh
7 NA Jamajka Lewis Grabban
8 PO Anglia Jack Colback
11 NA Anglia Sammy Ameobi
12 BR Anglia Jordan Smith
13 OB Kamerun Gaëtan Bong
14 PO Komory Fouad Bachirou
15 PO Anglia Luke Freeman (wypożyczony z Sheffield United F.C.)
16 OB Anglia Carl Jenkinson
17 NA Anglia Alex Mighten
18 PO Portugalia Cafú (wypożyczony z Olympiakosu SFP)
19 NA Hiszpania Miguel Ángel Guerrero
Nr Poz. Piłkarz
20 OB Anglia Michael Dawson (kapitan)
21 PO Mali Samba Sow
22 PO Anglia Ryan Yates
23 NA Anglia Joseph Lolley
24 OB Anglia Tyler Blackett
26 OB Szkocja Scott McKenna
27 OB Zimbabwe Tendayi Darikwa
28 NA Francja Anthony Knockaert (wypożyczony z Fulham F.C.)
30 BR Kongo Brice Samba
31 PO Irlandia Harry Arter
33 NA Lyle Taylor
39 BR Senegal Abdoulaye Diallo
44 OB Cypr Nicholas Ioannou
OB Niemcy Michael Hefele
NA Anglia Zach Clough

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Portugalia João Carvalho (wypożyczony do UD Almería)
NA Republika Zielonego Przylądka Nuno da Costa (wypożyczony do Royal Excel Mouscron)
OB Anglia Jordan Lawrence-Gabriel (wypożyczony do Blackpool F.C.)
NA Walia Brennan Johnson (wypożyczony do Lincoln City F.C.)

Najlepszy gracz roku w klubie[edytuj | edytuj kod]

Rok Zwycięzca
1977 Anglia Tony Woodcock[8]
1978 Szkocja Kenny Burns[8]
1979 Anglia Garry Birtles[8]
1980 Anglia Larry Lloyd[8]
1981 Szkocja Kenny Burns[9]
1982 Anglia Peter Shilton[9]
1983 Anglia Steve Hodge[9]
1984 Anglia Chris Fairclough[9]
1985 Szkocja Jim McInally[9]
1986 Anglia Nigel Clough[9]
1987 Anglia Des Walker[9]
1988 Anglia Nigel Clough[9]
1989 Anglia Stuart Pearce[9]
1990 Anglia Des Walker[10]
1991 Anglia Stuart Pearce[10]
 
Rok Zwycięzca
1992 Anglia Des Walker[10]
1993 Anglia Steve Sutton[10]
1994 Walia David Phillips[10]
1995 Anglia Steve Stone[10]
1996 Anglia Stuart Pearce[10]
1997 Anglia Colin Cooper[10]
1998 Holandia Pierre van Hooijdonk[10]
1999 Anglia Alan Rogers[10]
2000 Anglia Dave Beasant[11]
2001 Anglia Chris Bart-Williams[11]
2002 Szkocja Gareth Williams
2003 Jamajka David Johnson
2004 Irlandia Andy Reid
2005 Anglia Paul Gerrard
2006 Anglia Ian Breckin
 
Rok Zwycięzca
2007 Anglia Grant Holt
2008 Anglia Julian Bennett
2009 Anglia Chris Cohen
2010 Irlandia Północna Lee Camp
2011 Anglia Luke Chambers
2012 Jamajka Garath McCleary
2013 Anglia Chris Cohen
2014 Irlandia Andy Reid
2015 Anglia Michail Antonio
2016 Holandia Dorus de Vries
2017 Stany Zjednoczone Eric Lichaj
2018 Anglia Ben Osborn
2019 Anglia Joseph Lolley
2020 Anglia Matty Cash

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie
1961/62 Puchar Miast Targowych 1R Valencia CF 1–5 0–2 1–7
1967/68 Puchar Miast Targowych 1R Niemcy Eintracht Frankfurt 4–0 1–0 5–0
2R Szwajcaria FC Zürich 2–1 0–1 2–2, w.
1978/79 Puchar Europy 1R Anglia Liverpool 2–0 0–0 2–0
1/8 Grecja AEK Ateny 5–1 2–1 7–2
1/4 Szwajcaria Grasshopper Club Zürich 4–1 1–1 5–2
1/2 Niemcy 1. FC Köln 3–3 1–0 4–3
F Szwecja Malmö FF 1–0 (N)
1979 Superpuchar Europy F Hiszpania FC Barcelona 1–0 1–1 2–1
1979/80 Puchar Europy 1R Szwecja Östers IF 2–0 1–1 3–1
1/8 Argeș Pitești 2–0 2–1 4–1
1/4 BFC Dynamo Berlin 0–1 3–1 3–2
1/2 Holandia AFC Ajax 2–0 0–1 2–1
F Niemcy Hamburger SV 1–0 (N)
1980 Superpuchar Europy F Hiszpania Valencia CF 2–1 0–1 2–2, w.
1980/81 Puchar Europy 1R CSKA Sofia 0–1 0–1 0–2
1983/84 Puchar UEFA 1R FC Vorwärts Frankfurt 2–0 1–0 3–0
2R Holandia PSV Eindhoven 1–0 2–1 3–1
1/8 Szkocja Celtic F.C. 0–0 2–1 2–1
1/4 Austria Sturm Graz 1–0 1–1 2–1, Dogr.
1/2 Belgia RSC Anderlecht 2–0 0–3 2–3
1984/85 Puchar UEFA 1R Belgia Club Brugge 0–0 0–1 0–1
1995/96 Puchar UEFA 1R Szwecja Malmö FF 1–0 1–2 2–2, w.
2R Francja AJ Auxerre 0–0 1–0 1–0
1/8 Francja Olympique Lyon 1–0 0–0 1–0
1/4 Niemcy Bayern Monachium 1–5 1–2 2–7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "History of Nottingham Forest" nottinghamforest.co.uk
  2. "FA Cup Final 1898" fa-cupfinals.co.uk
  3. Rob Smyth, Simon Burnton. The Joy of Six: Classic Arsenal v Tottenham matches. „theguardian.com”, 30 października 2009. Guardian Media Group. [dostęp 5 marca 2016]. 
  4. Forest sues Anderlecht over '84 bribery scandal. BBC News, 24 grudnia 1997. [dostęp 10 kwietnia 2010].
  5. Nottingham Forest 3–0 Ipswich Town. BBC Sport, 7 maja 2017. [dostęp 7 maja 2017].
  6. Evangelos Marinakis completes Nottingham Forest takeover and denies match-fixing allegations.
  7. First Team, nottinghamforest.co.uk [dostęp 2020-12-12] (ang.).
  8. a b c d Players of the Season 1970's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 września 2012].
  9. a b c d e f g h i Players of the Season 1980's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 września 2012].
  10. a b c d e f g h i j Players of the Season 1990's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 września 2012].
  11. a b Players of the Season 2000's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 września 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]