Nowa Głuszyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°38′29″N 16°23′17″E
- błąd 39 m
WD 50°43'N, 16°26'E
- błąd 19715 m
Odległość 471 m
Nowa Głuszyca
przysiółek wsi
Ilustracja
Budynki w Nowej Głuszycy
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Nowa Ruda
Część miejscowości Bartnica
Wysokość 580-600[1] m n.p.m.
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-451 Bartnica[2]
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0853990
Położenie na mapie gminy wiejskiej Nowa Ruda
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Nowa Ruda
Nowa Głuszyca
Nowa Głuszyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nowa Głuszyca
Nowa Głuszyca
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Nowa Głuszyca
Nowa Głuszyca
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Nowa Głuszyca
Nowa Głuszyca
Ziemia50°38′29″N 16°23′17″E/50,641389 16,388056

Nowa Głuszyca (niem. Neu Wüstegiersdorf) – przysiółek wsi Bartnica w Polsce, położony w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda[3][4].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Nowa Głuszyca położona jest w Sudetach Środkowych na granicy Gór Suchych i Wzgórz Wyrębińskich, na wysokości około 580–600 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nowa Głuszyca powstała na przełomie XVII i XVIII wieku, jako kolonia Głuszycy Górnej[1]. W 1787 roku była tu szkoła i mieszkało 16 chałupników[1]. W 1816 roku były tu 22 domy, a więc miejscowość rozwijała się bardzo wolno[1]. W 1825 było tu wolne sołectwo i 23 domy, a w roku 1840 we wsi funkcjonowało 27 bawełnianych krosien i było 5 innych rzemieślników[1]. Od połowy XIX wieku rozpoczął się powolny proces wyludniania miejscowości, który wiązał się z upadkiem tkactwa chałupniczego oraz z niedoborem gruntów uprawnych[1]. Po 1945 roku z dawnej wsi pozostało zaledwie kilka domów, do których dołączono równie wyludniony osadę Złote Wody[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-BiS, 1994, s. 258, 259. ISBN 83-85773-12-6.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]