Nowelizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nowelizacja (z wł. novella 'nowość' od łac. novellae (constitutiones, leges) 'nowe (statuty, prawa)' od novellus 'nowy; młody; świeży' z novus 'nowy')[1] – częściowa zmiana obowiązującego aktu prawodawczego przez inny akt normatywny tej samej lub wyższej mocy prawnej, później wydany.

Nowelizacja musi być wyraźna - musi nastąpić za pomocą formuły sygnalizującej dokonywaną zmianę. Niedopuszczalna jest nowelizacja dorozumiana, polegająca na tym, że dawny przepis zastępuje się nowym, nie wskazując w nim dokonywanej zmiany. Wymóg dokonania nowelizacji w sposób wyraźny realizuje się w ten sposób, że przepis zmieniający powołuje pełny tytuł aktu zmieniającego oraz wyraźnie określa, jakie zmiany w nim dokonuje. Zmiany te mogą polegać na: uchyleniu niektórych przepisów, zastąpieniu niektórych przepisów przepisami o innym brzmieniu lub na dodaniu nowych przepisów.

Przepis zmieniający może być zamieszczony w odrębnym akcie zmieniającym (tytuł takiego aktu zawiera zwrot "o zmianie.../w sprawie zmiany..." lub "zmieniająca.../zmieniające..."), albo w odrębnym samodzielnym akcie, zasadniczo poświęconym innej materii (wówczas w końcowej części danego aktu należy wyodrębnić jednostkę systematyzacyjną zatytułowaną "Zmiany w przepisach").

Wejście w życie nowelizacji powoduje konieczność ujednolicenia przepisów aktu zmieniającego. W Polsce na organy tworzące prawo został nałożony obowiązek opublikowania w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie zmian danego aktu, wydania i ogłoszenia tekstu jednolitego tego aktu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]