Nuralagus rex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nuralagus rex
Quintanaa, Köhlerb i Moyà-Solà, 2011
Okres istnienia: messynpliocen
rekonstrukcja nuralagusa
rekonstrukcja nuralagusa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj Nuralagus
Quintanaa, Köhlerb , Moyà-Solà, 2011
Gatunek N. rex

Nuralagus rex – gatunek wymarłego ssaka z rodziny zającowatych, zamieszkujący w czasie od messynu do środkowego pliocenu Minorkę (Baleary). Gatunek charakteryzował się szeregiem specyficznych cech nieznanych u innych zajęczaków[1].

Kość udowa N. rex i kość udowa współczesnego królika europejskiego

Historia odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Josep Quintana w wieku 19 lat odkrył na Minorce pierwszą kość należącą do wymarłego królika. Sądził wówczas, że są to elementy kośćca Cherirogaster gymnesica – olbrzymiego żółwia, który żył na tych terenach przed milionami lat. Ostatecznie Quintana, już jako paleontolog, pracownik Institut Català de Paleontologia, oraz jego współpracownicy Meike Köhlerb i Salvador Moyà-Solà opisali w 2011 roku na łamach Journal of Vertebrate Paleontology gatunek Nuralagus rex[1].

Ewolucja[edytuj | edytuj kod]

W okresie zwanym kryzysem messyńskim Morze Śródziemne prawie zupełnie odparowało, na skutek czego Baleary zostały połączone z kontynentem, dając możliwość migracji na Minorkę przodków Nuralagus. Gdy wody morza podniosły się do wcześniejszego poziomu, Minorka ponownie stała się wyspą, a króliki, które tam przywędrowały, zostały odcięte od reszty populacji. Na wyspie nie było wówczas drapieżników. Ze znanych naukowcom kręgowców w skład ówczesnej fauny wyspy wchodziły najprawdopodobniej tylko nietoperze[2] Muscardinus cyclopeus, gryzoń z rodziny popielicowatych[3] oraz olbrzymie żółwie. Zmiana środowiska spowodowała kolejne zmiany w budowie królika. Narządy, które były dotychczas niezbędne do wzmożonej czujności, uległy redukcji. Zmniejszyły się oczodoły, osłabła ostrość widzenia, najprawdopodobniej zmniejszyły się uszy. Długi i sprężysty kręgosłup uległ z czasem skróceniu i usztywnieniu. W konsekwencji królik utracił zdolność skakania. Tylne kończyny uległy redukcji. Zwierzę poruszało się powoli. Stawało się coraz masywniejsze. Zdaniem badaczy większość czasu spędzało na spokojnym przekopywaniu gruntu w poszukiwaniu korzeni i bulw zdatnych do jedzenia. Masa ciała N. rex przekraczała 12 kg (26,4 lb), czyli była około sześciokrotnie większa od masy współczesnych gatunków zającowatych[2][3], a dziesięciokrotnie większa od wymarłych kuzynów z kontynentu Alilepus sp[3]. Do wyginięcia gatunku prawdopodobnie przyczyniło się ochłodzenie klimatu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Josep Quintanaa, Meike Köhlerb, Salvador Moyà-Solàb. Nuralagus rex, gen. et sp. nov., an endemic insular giant rabbit from the Neogene of Minorca (Balearic Islands, Spain). „Journal of Vertebrate Paleontology”. 31 (2), 2011. DOI: 10.1080/02724634.2011.550367 (ang.). 
  2. a b c Jennifer Viegas: Discovery News (ang.). W: Biggest-Ever Bunny Didn't Hop, Had No Enemies [on-line]. news.discovery.com, 2011-02-21. [dostęp 2012-05-26].
  3. a b c Giant Extinct Rabbit was the King of Minorca. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 31 (2), 2011-03-22. Taylor and Francis (ang.).