Ołeh Hołowczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ołeh Hołowczak
Олег Головчак
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1951
Nowiczka
Narodowość Ukrainiec
Alma mater Politechnika Lwowska
Praca
Budynki Tarnopolskie Obwodowe Muzeum Krajoznawcze

Ołeh Hołowczak (ukr. Олег Головчак, ur. 1 marca 1951 we wsi Nowiczka w obwodzie iwanofrankiwskim na Ukrainie) – ukraiński architekt. Członek Narodowego Związku Architektów Ukrainy od 1978 roku[1]. Projektuje obiekty budowlane do celów mieszkalnych, publicznych i religijnych.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Ołeh Hołowczak urodził się 1 marca 1951 we wsi Nowiczka w obwodzie iwanofrankiwskim. Wyborowi profesji oprócz innych powodów sprzyjała sytuacja rodzinna: brat Ołeha, Wołodymyr, jest inżynierem budownictwa, brat Jarosław był architektem, a brat Petro artystą[2].

Skończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej w 1974 roku. Od razu po zakończeniu studiów otrzymał skierowanie do Tarnopola[3], gdzie rozpoczął pracę w filii Instytutu "Dniprocywilprombud" (ukr. «Дніпроцивільпромбуд»)[4]. Od 1983 roku pełnił funkcję kierownika grupy architektonicznej.

Obejmował stanowisko głównego architekta projektu w Spółce Akcyjnej "Terno-Kors" (ukr. АТ «Терно-Корс»), obecnie jest głównym architektem przedsiębiorstwa "Ternopilarchprojekt" (ukr. Тернопільське колективне творчо-виробниче підприємство «Тернопільархпроект»)[5].

W 1981 został wybrany na sekretarza Tarnopolskiej Obwodowej Organizacji Związku Architektów USRR[6]. Od 1990 do 1999 był przewodniczącym Tarnopolskiej Obwodowej Organizacji Narodowego Związku Architektów Ukrainy; w listopadzie 2014 roku ponownie objął to stanowisko[7].

Ołeh Hołowczak tak wypowiedział się o swojej profesji:

Architekt zawsze jest trochę marzycielem, ale marzycielem, który pamięta o rzeczywistości. Służymy jednej z najtrudniejszych sztuk, która potrzebuje połączenia skrajnych właściwości: rozumu racjonalnego matematyka i duszy namiętnego artysty[4].

Główne prace[edytuj | edytuj kod]

Większość budowli zaprojektowanych przez Hołowczaka znajduje się w Tarnopolu.

W 1977 roku wraz z zespołem architektów pracował nad wnętrzami pałacu kultury "Oktiabr" (obecnie pałac kultury "Berezil" (ukr. «Березіль»). Za tę pracę zespół został nagrodzony dyplomami derżbudu USRR[2].

30 grudnia 1982 roku odbyło się uroczyste otwarcie czterokondygnacyjnego budynku Obwodowego Muzeum Krajoznawczego, zbudowanego w Tarnopolu według projektu Ołeha Hołowczaka[8][9]. Za tę pracę architekt został wyróżniony dyplomem ІХ Republikańskiego Przeglądu Prac Młodych Architektów Związku Architektów USRR, który odbył się 1985 roku w Kijowie[10].

W 1984 roku nastąpiło otwarcie nowo wybudowanego pomieszczenia Tarnopolskiego Akademickiego Teatru Lalki i Aktora[1].

Ołeh Hołowczak zaprojektował także osiedle mieszkaniowe przy ulicy Łuczakiwskiego w tarnopolskiej dzielnicy Drużba (1987–2003)[1].

Według projektu architekta w latach 1999–2002 została zbudowana w Tarnopolu greckokatolicka cerkiew pw. Świętego Jozafata[11].

W 2000 roku przy ulicy Strzelców Siczowych w Tarnopolu został zbudowany budynek Archieparchii tarnopolsko-zborowskiej. W tym samym roku naprzeciwko budynku Archieparchii odsłonięto pomnik metropolity Andrzeja Szeptyckiego autorstwa Ołeha Hołowczaka i jego brata, artysty rzeźbiarza Petra Hołowczaka. W uroczystości 27 października uczestniczyli kardynał Lubomyr Huzar i ordynariusz Archieparchii tarnopolsko-zborowskiej Mychajło Sabryha[12].

Kolejną pracą architekta jest dzwonnica cerkwi Zaśnięcia Bogurodzicy w mieście Dolina[13].

Tarnopolska Obwodowa Biblioteka Uniwersalna[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 80. Ołeh Hołowczak stworzył projekt nowego gmachu dla Tarnopolskiej Obwodowej Biblioteki Uniwersalnej. Jednak budowa, rozpoczęta jeszcze w 1986, do dziś nie została skończona ze względu na brak funduszy[14]. Pierwotnie zakończenie prac budowlanych planowano na 1989 rok[15], lecz zostały one zamrożone i wznawiano je sporadycznie[16]. Od czasu do czasu pojawiała się kwestia zmiany przeznaczenia budynku[17].

Zdaniem Ołeha Hołowczaka, gdyby na projekt od 1991 roku przeznaczało się corocznie przynajmniej 500 tysięcy hrywien, byłby on już skończony[18]. W przypadku utrzymania się obecnej sytuacji istnieje zagrożenie chaotycznego zabudowania placu Bohaterów Euromajdanu, gdzie znajduje się niedokończony budynek, co może mieć istotny wpływ na zepsucie wyglądu centrum Tarnopola[19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Водоп'ян А., Дуда І. Головчак Олег Іванович [w:] Тернопільський енциклопедичний словник. редкол.: Г. Яворський та ін.. T. 1: А—Й. Тернопіль : Видавничо-поліграфічний комбінат «Збруч», 2004, s. 383. ​ISBN 966-528-197-6​. (ukr.)
  2. a b Савків Т. Любов, що завжди з тобою / Т. Савків // Ровесник. — № 76 (1974). — 26 червня 1979 р., С. 3. (ukr.)
  3. Ярич І. 1000-ліття в обличчях. Долина, Болехів, околиці : біограф. довідник / Іван Ярич, Івано-Франківськ 2003, 280 с. (ukr.)
  4. a b Левицька Л. Для нас і для нащадків / Л. Левицька // Вільне життя. — № 59 (10441). — 26 березня 1983 р. — С. 4. (ukr.)
  5. Розпорядження голови Тернопільської обласної державної адміністрації про нагородження грамотою облдержадміністрації Головчака О.І. (ukr.). 28.02.2011. [dostęp 2015-06-18].
  6. Літературно-мистецька енциклопедія Тернопільщини // Ровесник. — № 27 (2861). — 2 березня 1985 р. — С. 3. (ukr.)
  7. Тернопільська обласна організація Національної спілки архітекторів України (ТООНСАУ) (ukr.). [dostęp 2015-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017.12.03)].
  8. Реліквії краю // Робітнича газета, Nr 187 (7770), 18 серпня 1982, s. 4. (ukr.)
  9. Паламар А., Скарбниця пам'яті. Передноворічне новосілля Тернопільського обласного краєзнавчого музею [w] Вільне життя, № 250 (10382. — 31 грудня 1982 р. — С. 2. (ukr.)
  10. Ковальский Л. Н. Смотр профессиональной зрелости / Л. Н. Ковальский, С. Г. Буравченко // Строительство и архитектура, № 5 (№ 384), май 1986 г., s. 12-13. (ros.)
  11. Церква Святого Священномученика Йосафата: історія парафії (ukr.). [dostęp 2015-06-19].
  12. Андрей Шептицький — на своїй землі [w] Вільне життя, Nr 108 (14138), 30 жовтня 2001, s. 1. (ukr.)
  13. Роман Козій: З історії Долини. Збірник історико-краєзнавчих статей. — № 1. (ukr.). 21.07.2009. [dostęp 2015-06-19].
  14. А. Шкула, Поліклініку – залишити!, RIA плюс, 5 marca 2008, s. 5 (ukr.).
  15. До 450-річчя Тернополя [w] Вільне життя, Nr 93 (11725), 14 травня 1988, s. 4. (ukr.)
  16. Гулько Я. / Ярослав Гулько // Тернопіль вечірній, nr 77 (419), 19 жовтня 1994, s. 1. (ukr.)
  17. Гулько Я. Сьогодні ми повинні подивитися на світ та проблеми міста, як і України в цілому, зовсім іншим поглядом, ніж на початку 90-х… Якщо хочеш жити і рухатися далі, треба піти на компроміс / Я. Гулько [w] Тернопіль вечірній, nr 36 (667), 17 травня 1997, s. 2. (ukr.)
  18. Жанна Попович: Архітектурні проекти забудовник може міняти сотні разів (ukr.). 09.07.2011. [dostęp 2015-06-19].
  19. Любов Красновська: Тернопіль: експерти кажуть, що забудова міста — хаотична (ukr.). 20 хвилин, 17.02.2013. [dostęp 2015-06-19].