Ołeksa Ałmaziw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ołeksa Ałmaziw
Олекса Дмитрович Алмазів
Ilustracja
generał-porucznik generał-porucznik
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1885
Chersoń
Data i miejsce śmierci 13 grudnia 1936
Łuck
Przebieg służby
Lata służby 1907 - 1921
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czynna Ukraińskiej Republiki Ludowej
Jednostki Twierdza Kowno, 11 Brygada Artylerii, 53 Oddzielony Dywizjon ciężkiej artylerii, Hajdamacki Kosz Słobodzkiej Ukrainy, Zaporoski Konno-górski Dywizjon Artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, Wojna ukraińsko-radziecka 1917-1921, I pochód zimowy
Późniejsza praca urzędnik
Odznaczenia
Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Ołeksa Dmytrowycz Ałmaziw, ukr. Олекса Дмитрович Алмазів, ur. 6 stycznia 1886 w Chersoniu – zm. 13 grudnia 1936 w Łucku) – generał-chorąży Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Od 1907 oficer artylerii Armii Imperium Rosyjskiego. W 1917 roku zorganizował w Kijowie Dywizję Armatnią, która później weszła w skład 1 Dywizji Zaporoskiej. W styczniu 1918 r. brał udział w walkach z bolszewikami pod Kijowem. Pod koniec marca 1918 r. w Charkowie dywizje przeformował w Zaporoski Konno-Górski Dywizjon Armatni – popularna nazwa „ałmazowcy”. Brał udział w I pochodzie zimowym w 1919-1920 roku. Internowany w obozie w Wadowicach. Od 1921 roku na emigracji w Czechosłowacji i Polsce. Ukończył Ukraińską Akademię Gospodarczą w Podiebradach. Następnie pracował w Łucku jako technik budowlany w wydziale ziemskim. Brał aktywny udział w ukraińskim ruchu narodowym. W czasie Hołodomoru był przewodniczącym Komitetu Pomocy dla Głodujących w Ukraińskiej SRR. Był odznaczony ukraińskim Krzyżem Żelaznym, Krzyżem Semena Petlury, rosyjskim Orderem Świętego Jerzego IV klasy i Orderem Świętego Włodzimierza IV klasy. Pochowany w Łucku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Петро Андрухов. “600 імен Великої Влдині”. Остріг, 1993. – С. 3.
  • “Довідник з історії України: А-Я”. Київ, 2001. – С. 2.