Ośmiornica olbrzymia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ośmiornica olbrzymia
Enteroctopus dofleini[1]
Wülker, 1910
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Podkrólestwo tkankowce właściwe
Nadtyp pierwouste
Typ mięczaki
Gromada głowonogi
Podgromada płaszczoobrosłe
Rząd ośmiornice
Podrząd ośmiornice właściwe
Rodzina ośmiornicowate
Rodzaj Enteroctopus
Gatunek ośmiornica olbrzymia
Synonimy
  • Polypus dofleini Wülker, 1910
  • Octopus dofleini (Wülker, 1910)[1]
Zasięg występowania
Mapa występowania

Ośmiornica olbrzymia (Enteroctopus dofleini) – gatunek głowonoga z rodziny ośmiornicowatych (Octopodidae), jedna z największych ośmiornic, opisana przez Wülkera w 1910 r. Jest poławiana w celach konsumpcyjnych. Dawniej była powszechnie wykorzystywana jako przynęta.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasięg występowania tego gatunku obejmuje północną część Oceanu Spokojnego od Japonii po Aleuty i Baja California. Obserwowane są zazwyczaj na głębokościach do ok. 110 m p.p.m., ale mogą schodzić na głębokość ok. 1500 m[2].

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Ośmiornica olbrzymia ma czerwonawobrązowe ciało. Cztery pary ramion, połączone u nasady krótką błoną. Ciało waży zwykle do 60 kg, a długość worka trzewiowego to przeciętnie 50-60 cm[3]. Rekord wynosi 272 kg[2][4] i 9,6 m rozpiętości ramion[2].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Ośmiornica olbrzymia prowadzi drapieżny tryb życia. Zjada małże, kraby, ryby i kałamarnice. Posiada wiele środków obrony, takich jak: wytwarzana przez nią sepia, kamuflaż, jad, duża prędkość.

Osobniki tego gatunku żyją do 5 lat. Prowadzą samotniczy tryb życia na areale około 5 km²[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Enteroctopus dofleini, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d C. Hartis: Enteroctopus dofleini (ang.). Animal Diversity Web, 2011. [dostęp 20 listopada 2011].
  3. Enteroctopus dofleini, Animal Diversity Web [dostęp 2017-05-29] (ang.).
  4. Giant Octopuses, Enteroctopus dofleini (ang.). marinebio.org. [dostęp 20 listopada 2011].