OKO.press

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
OKO.press
Typ strony serwis informacyjny
Data powstania 15 czerwca 2016
Autor Piotr Pacewicz

Bianka Mikołajewska
Agata Szczęśniak
Adam Leszczyński

Właściciel Fundacja Ośrodek Kontroli Obywatelskiej „OKO”
Rejestracja opcjonalna
Wersje językowe polska
Strona internetowa

OKO.press – polski internetowy serwis informacyjny o tematyce polityczno-społecznej, specjalizujący się w dziennikarstwie śledczym i sprawdzaniu faktów[1][2].

Szczegóły[edytuj | edytuj kod]

Serwis OKO.press został uruchomiony 15 czerwca 2016 przez Fundację Ośrodek Kontroli Obywatelskiej „OKO”, założoną 10 marca 2016 przez Helenę Łuczywo, Seweryna Blumsztajna, Jacka Rakowieckiego, Jana Ordyńskiego i Piotra Pacewicza[3], przy wsparciu: Agory, wydawcy „Gazety Wyborczej”, spółki Polityka i osób prywatnych[4]. Jest przedsięwzięciem non-profit, utrzymując się wyłącznie z dobrowolnych datków czytelników oraz grantów od niezależnych organizacji pozarządowych[2].

Redaktorem naczelnym serwisu jest Piotr Pacewicz, były zastępca redaktora naczelnego „Gazety Wyborczej”. Zastępcami Pacewicza są Magdalena Chrzczonowicz, Michał Danielewski i Bianka Mikołajewska, wcześniej dziennikarka śledcza „Gazety Wyborczej” i „Polityki”.

W październiku 2018 serwis zanotował ponad 1 milion unikalnych użytkowników[5]. Półtora roku później, w kwietniu 2020 roku, odnotowano już ponad 5 milionów unikalnych użytkowników, którzy dokonali ponad 13 milionów odsłon[6].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Jako „obywatelskie narzędzie kontroli władzy”[7] serwis OKO.press ma weryfikować wypowiedzi polityków i osób publicznych.

Spośród publikacji serwisu wyróżniają się: „Śledztwa Oka” o nadużyciach i przypadkach korupcji, dział „Prawda czy fałsz?” ze sprawdzanymi wypowiedziami osób publicznych, analizy realizacji obietnic rządzącej partii i urzędującego prezydenta, a także teksty analityczne o problemach gospodarczych, demograficznych i społecznych[2][8].

Zespół redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Redaktorem naczelnym portalu jest Piotr Pacewicz, jego zastępcami są Bianka Mikołajewska, Magdalena Chrzczonowicz i Michał Danielewski. W skład zespołu redakcyjnego[9] wchodzą również m.in. Edward Krzemień, Adam Leszczyński, Agata Szczęśniak, Anton Ambroziak, Dominika Sitnicka[10].

Pozycja na rynku mediów[edytuj | edytuj kod]

W 2019 roku OKO.press zyskało międzynarodową reputację jako „uznane medium zajmujące się dziennikarstwem śledczym”[11].

W 2020 roku znalazło się wśród najbardziej opiniotwórczych i czytanych mediów w Polsce. W badaniu Digital News Report 2020 roku[12] na zlecenie Instytutu Reutersa, OKO.press zajęło w Polsce pierwsze miejsce w kategorii „Other Online News Brands”, która skupia marki medialne niebędące tradycyjnymi mediami i nienależące do żadnej firmy medialnej[13].

W lipcu 2020 roku w badaniu Instytutu Monitorowania Mediów OKO.press znalazło się w dziesiątce najbardziej opiniotwórczych portali internetowych w Polsce[14]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Innymi nominowanymi byli Hong Kong Free Press, SOS Médias Burundi i wenezuelski dziennikarz Marco Ruiz Silvera. 16 kwietnia 2020 r. zwycięzcą ogłoszono OKO.press[15]. Zasiadająca w jury nagrody Rachael Jolley, redaktorka naczelna magazynu „Index on Censorship”, uzasadniła wyróżnienie: „OKO.press działa w Polsce, gdzie media spotykają się z coraz większymi ograniczeniami i coraz trudniej o rzetelną, obiektywną, zweryfikowaną informację. OKO jej dostarcza w czasach, kiedy naprawdę jest potrzebna”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ruszył serwis OKO.press patrzący na ręce władzy. W redakcji dziennikarze z „GW”, „Polityki”, TVN i TOK FM (pol.). wirtualnemedia.pl. [dostęp 2018-11-07].
  2. a b c Po co OKO? (pol.). oko.press. [dostęp 2018-11-07].
  3. Fundacja OKO (pol.). oko.press. [dostęp 2018-11-07].
  4. Jarosław Kurski: Mamy na was OKO. wyborcza.pl. [dostęp 2018-11-07].
  5. Rekordowy miesiąc OKO.press. Pedofilia w Kościele, PiS prze/wy/grywa wybory, Europa, tęczowa flaga (pol.). oko.press, 2018-11-04. [dostęp 2018-11-26].
  6. Trzykrotny wzrost liczby Czytelników OKO.press. Dzięki za zaufanie!, OKO.press, 11 maja 2020 [dostęp 2020-08-26].
  7. Agora i Polityka wsparły powstanie serwisu Oko.press (pol.). press.pl. [dostęp 2018-11-07].
  8. Jerzy Baczyński: Otwieramy OKO (pol.). polityka.pl, 2016-06-14. [dostęp 2018-11-07].
  9. O nas – Redakcja OKO.press, oko.press [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  10. a b c d e f g h O nas – redakcja OKO.press, oko.press [dostęp 2019-08-12] (pol.).
  11. Poland’s LGBT community under fire ahead of elections, France 24, 8 października 2019 [dostęp 2020-08-26] (ang.).
  12. Poland, Digital News Report [dostęp 2020-08-26] (ang.).
  13. Miłada Jędrysik, Piotr Pacewicz, OKO.press wśrod opiniotwórczych i najchętniej czytanych portali, OKO.press, 23 czerwca 2020 [dostęp 2020-08-26].
  14. Najbardziej opiniotwórcze media w Polsce – lipiec 2020, IMM – monitoring mediów, 25 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-26] (pol.).
  15. a b Index on Censorship – Journalism 2020, Index on Censorship, 16 kwietnia 2020 [dostęp 2020-08-26] (ang.).
  16. Anna Wójcik: OKO.press z nagrodą Freedom of Expression 2020 za obronę wolności słowa w Polsce! Dziękujemy!. OKO.press, 16 kwietnia 2020. [dostęp 2020-12-24].
  17. Kampania Przeciw Homofobii przyznała Korony Równości za wspieranie społeczności LGBT+. noizz.pl, 28 września 2020. [dostęp 2 października 2020].
  18. Mateusz Witczak: Korony Równości. Kilka pokoleń przeciw homofobii. polityka.pl, 28 września 2020. [dostęp 2 października 2020].
  19. Magdalena Chrzczonowicz, Agata Szczęśniak: OKO.press z Koroną Równości! Nagrodzono też Wandę Traczyk-Stawską, Agnieszkę Dziemianowicz-Bąk, Atlas Nienawiści. OKO.press, 27 września 2020. [dostęp 2 października 2020].