ORP Warta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ORP „Warta”
Ilustracja
Typ transportowiec
Historia
Stocznia Great Lakes
Engineering Works (USA)
Wodowanie 1916
 Marynarka Wojenna
Wejście do służby 3 czerwca 1924
Wycofanie ze służby 22 kwietnia 1927
Los okrętu w latach 1927–1933 w PMH, sprzedany do Włoch, w 1954 zezłomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 6100 BRT
Długość 80,0 m
Szerokość 12,2 m
Zanurzenie 7,70 m
Napęd
maszyna parowa 1500 KM
Prędkość 10 węzłów
ORP „Warta”

ORP Wartatransportowiec Marynarki Wojennej II RP (ex SS „P.L.M. 5”), następnie w służbie cywilnej jako SS „Warta”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1924 roku Kierownictwo Marynarki Wojennej nabyło we Francji statek Paris-Lyon Mediterranée („P-L.M. 5”), jeziorowca zbudowanego w 1916 roku w Ecrose w stanie Michigan (Stany Zjednoczone) do żeglugi po Wielkich Jeziorach.

3 marca 1924 roku w stoczni w Cherbourgu rozpoczęto niezbędne prace remontowe adaptujące jednostkę do roli okrętu transportowego. Tego samego dnia Minister Spraw Wojskowych zaliczył jednostkę do składu Polskiej Marynarki Wojennej (PMW) i nadał jej nazwę „Warta”[1]. 3 czerwca 1924, po zakończeniu prac, na Okręcie Rzeczypospolitej Polskiej „Warta” została podniesiona polska bandera wojenna. Dowódcą okrętu został kmdr por. Mieczysław Burhardt. 28 czerwca 1924 okręt wypłynął do Gdańska, wioząc materiały wojenne zakupione we Francji dla Wojska Polskiego[2] [3].

Z dniem 22 kwietnia 1927 ORP „Warta” został skreślony z listy okrętów Marynarki Wojennej i tego samego dnia przekazany Ministerstwu Przemysłu i Handlu[4], które z kolei oddało jednostkę towarzystwu Żegluga Polska, zachowując poprzednią nazwę (s/s „Warta”).

W roku 1933 statek został sprzedany włoskiemu armatorowi z Genui, który niedługo potem sprzedał go armatorowi Sociétè Anonyme Meritime Commerciale, z siedzibą w Genewie. Ten nadał mu nazwę „Turul” i podniósł na nim banderą węgierską, z portem macierzystym w Budapeszcie. Podczas II wojny światowej pływał pod banderą panamską, wraz ze wszystkimi czterema statkami tego armatora.

W 1952 został postawiony na kotwicy w rejonie Kanału Bristolskiego i tu do września 1954 był pod opieką kpt. Zbigniewa Koreywo, jego ostatniego dowódcy. W kilka miesięcy później pocięto go na złom[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 12 z 26 marca 1924 r.
  2. Neumann 2013 ↓, s. 208.
  3. "Warta" Morze.Organ ligi morskiej 1925 nr 1 s. 7 [1]
  4. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 18 z 15 czerwca 1927 r.
  5. Jerzy Miciński, Księga statków polskich, 1918-1945. Tom 2. Gdańsk 1997, ss. 147-150.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych z 1924 i 1927,
  • Jerzy Miciński, Księga statków polskich, 1918-1945. Tom 2. Gdańsk 1997, ss. 147-150.
  • Maciej Neumann: Flota II Rzeczypospolitej i jej okręty. Łomianki: LTW, 2013. ISBN 978-83-7565-309-0.
  • Jerzy Pertek, Okręty pomocnicze (zeszyt nr 18 i 19 z serii Polskie okręty wojenne w latach 1920-1945), Wydawnictwo Morskie, Gdynia 1959,
  • Jan Piwowoński, Flota spod biało-czerwonej. Warszawa 1989,