Ober-Ost (1939)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy niemieckiej okupacyjnej władzy wojskowej na terenie Polski w 1939. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Ober-Ost.

Oberkommando Ost (Naczelne Dowództwo na Wschodzie) – tymczasowa niemiecka władza okupacyjna na okupowanej przez Wehrmacht w trakcie agresji na Polskę części terytorium państwowego II Rzeczypospolitej.

Była to przejściowa forma niemieckiej władzy na okupowanych terenach II Rzeczypospolitej, istniejąca do czasu utworzenia dekretem Adolfa Hitlera z 12 października 1939 z mocą obowiązującą od 26 października 1939 Generalnego Gubernatorstwa i aneksji zachodnich terenów Polski przez III Rzeszę.

Oberkommando Ost wojskową władzę okupacyjną na zajmowanym przez Wehrmacht terytorium Polski sprawowało od 1 września 1939. Ustanowienie władzy cywilnej na ziemiach polskich okupowanych przez III Rzeszę nastąpiło natomiast 3 października 1939.

28 września 1939 – bezpośrednio po kapitulacji Warszawy – w zawartym w Moskwie traktacie o granicach i przyjaźni III Rzesza i Związek Radziecki dokonały bowiem wbrew prawu międzynarodowemu (konwencja haska IV z 1907)[1] wytyczenia granicy niemiecko-sowieckiej na okupowanym wojskowo terytorium Polski.

Naczelnymi Dowódcami Ober-Ost a tym samym zwierzchnikami niemieckich wojskowych władz okupacyjnych w Polsce byli: gen. płk. Walther von Brauchitsch; gen. płk. Gerd von Rundstedt do 20 października, a od 20 października gen. Johannes Blaskowitz, zaś szefem cywilnej administracji minister Rzeszy Hans Frank.

Siedzibą dowództwa była Spała, zaś siedzibą szefa cywilnej administracji – Łódź.

Struktura i zwierzchnicy Ober-Ost[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dział III konwencji: "O władzy wojennej na terytorium państwa nieprzyjacielskiego". W czasie II wojny światowej tezę o zaprzestaniu istnienia państwa polskiego utrzymywali jedynie sygnatariusze paktu z 28.09.1939: III Rzesza i ZSRR. Analiza prawnomiędzynarodowa i stosunek społeczności międzynarodowej do państwa polskiego i jego statusu po wrześniu 1939 p. Henryk Batowski, Rok 1940 w dyplomacji europejskiej, Poznań 1981, Wydawnictwo Poznańskie, ​ISBN 83-210-0173-4​ , s. 11-26 i passim. Por. też: Henryk Batowski, Polska dyplomacja na obczyźnie 1939-1941, Kraków 1991, Wydawnictwo Literackie, ​ISBN 83-08-02284-7​.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]