Objaw "buldoga"

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Objaw "buldoga" – objaw neurologiczny polegający na silnym odruchowym uchwyceniu zębami przedmiotu wsuwanego do ust chorego.

Występuje w uszkodzeniach kory płata czołowego bez ścisłej lokalizacji wraz z odruchem chwytania i pochwytywania, perseweracją ruchową lub tonicznym odruchem podeszwowym Hermana[1].

Objaw jako pierwszy opisał i nazwał Janiszewski w 1924[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.