Oblężenie Krakowa (1345)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oblężenie Krakowa (1345)
wojna polsko-czeska 1345-1348
Ilustracja
Brama Sławkowska wzmiankowana w 1311 r.
Czas 12 lipca - 19 lipca 1345
Miejsce Kraków
Terytorium Królestwo Polskie
Przyczyna atak Kazimierza Wielkiego na Górny Śląsk
Wynik zwycięstwo wojsk polskich
Strony konfliktu
Królestwo Polskie
milicja krakowska
Królestwo Czech
Dowódcy
Kazimierz III Wielki Jan Ślepy
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
brak współrzędnych

Oblężenie Krakowa podczas wojny polsko-czeskiej (1345-1348) rozpoczęło się 12 lipca 1345 roku. W ciągu 8 dni oblężenia, Czechom, którymi dowodził oślepły już wtedy król Jan Luksemburski, nie udało się zdobyć miasta.

Wydarzenia przed oblężeniem[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1345 roku książę świdnicki Bolko II Mały został najechany przez Jana Luksemburczyka. Kazimierz Wielki w odwecie uderzył w czerwcu na księstwo opawskie doprowadzając do wojny polsko-czeskiej. Z kolei król Czech Jan Luksemburski wyprawił się na leżącą na Górnym Śląsku ziemię wodzisławską. 29 czerwca 1345 roku, stanął obozem pod Wodzisławiem, jednakże Kazimierz Wielki bitwy nie przyjął i wycofał się[1]. Jan Luksemburski zwinął obozowisko i podążył śladem wycofującego się Kazimierza. Pociągnęło to za sobą wyprawę czeską skierowaną na Kraków. 12 lipca rozpoczęło się oblężenie miasta.

W tym czasie Czesi ponieśli dwie porażki w potyczkach - pod wsią Pogoń koło Będzina i pod Lelowem. Król Czech zawarł w Pyzdrach w dniu 6 września 1345 rozejm z Kazimierzem Wielkim i Bolkiem Świdnickiem do dnia 11 listopada tego roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Popiołek, Historia Śląska pd pradziejów do 1945 roku, Katowice 1972, s.52