Obserwancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obserwancja (łac. observantia - zachowanie, przestrzeganie) − ściślejszy sposób zachowania, przestrzegany przez członków danego zgromadzenia zakonnego w Kościele Katolickim.

Zachowanie reguły i przestrzeganie zobowiązań wynikających z posłuszeństwa w obrębie wspólnoty zakonnej np. post, praca, milczenie, klauzura, noszenie habitu, ubóstwo. W tym znaczeniu używali tego terminu już ojcowie życia zakonnego jak Rufin z Akwilei czy Jan Kasjan. W historii zakonów całe rodziny zakonne były określane jako obserwanckie na przykład franciszkanie OFM w odróżnieniu od nieprzestrzegających obserwancji franciszkanów konwentualnych OFMConv.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Daniluk, K. Klauza: Podręczna encyklopedia instytutów życia konsekrowanego. Lublin: 1994, s. 211.
  • T. Wytrwał, Obserwancja, W: Encyklopedia Katolicka XIV, str. 257.