Oficerska Szkoła Broni Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oficerska Szkoła Broni Pancernej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1951
Tradycje
Rodowód Oficerska Szkoła Czołgów
Kontynuacja Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych
Dowódcy
Pierwszy płk Jan Lewandowski
Ostatni płk Jan Płużnik
Organizacja
Dyslokacja Chełm, Modlin, Poznań
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska pancerne

Oficerska Szkoła Broni Pancernej (OSBPanc) – szkoła Wojska Polskiego kształcąca kandydatów na oficerów wojsk pancernych.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Szkoła została utworzona rozkazem Naczelnego Dowódcy WP nr 56 z 19 października 1944 w Chełmie jako Oficerska Szkoła Czołgów o etacie 017/354 o ogólnym stanie 1665 podchorążych[1]. Szkole przekazano 11 Brygadę Czołgów Armii Czerwonej, której oficerowie stanowili kadrę specjalistyczną, a sprzęt pancerny wykorzystywano do szkolenia[1]. Działalność szkoleniową rozpoczęto 20 listopada 1944. W szkole było wówczas 350 podchorążych przygotowywanych na stanowiska: dowódców czołgów i plutonów czołgów ciężkich, dowódców czołgów i plutonów czołgów średnich, mechaników – kierowców czołgów ciężkich, dowódców dział samobieżnych, dowódców plutonów samochodów pancernych i transporterów opancerzonych, zastępców dowódców kompanii czołgów ds. technicznych. Ich szkolenie trwało 6 miesięcy. W 1945 w szkole sformowano też kompanię dokształcającą. W styczniu 1945 w szkole było 356 oficerów i 284 podoficerów kadry stałej oraz 1619 podchorążych. Do chwili zakończenia wojny wyszkolono łącznie 1036 oficerów wojsk pancernych.

Szkoła funkcjonowała w Chełmie do kwietnia 1945 r., a następnie została przeniesiona do Modlina. W tym czasie zmieniono jej nazwę na Oficerską Szkołę Broni Pancernej[2] oraz zmniejszono jej stan etatowy do 478 oficerów i podoficerów stanu stałego i 560 podchorążych. Czas szkolenia podchorążych wydłużono do roku[3], a następnie do dwóch lat. W czerwcu 1947 szkołę przeniesiono do Poznania, gdzie po połączeniu z Oficerską Szkołą Samochodową, którą rozformowano, powstała Oficerska Szkoła Broni Pancernej i Wojsk Samochodowych[4]. Szkołę rozlokowano w koszarach artyleryjskich przy ul. Golęcińskiej, które przed wojną zajmowały: 7 Pułk Artylerii Ciężkiej, 7 Dywizjon Artylerii Konnej i 7 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej.

W szkole przygotowywano oficerską kadrę dowódczą dla potrzeb dynamicznie rozbudowywanych wojsk pancernych i zmotoryzowanych. W 1948 roku szkoła ponownie przyjęła nazwę Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej, co związane było z przejęciem szkolenia kadry dla służby samochodowej przez Oficerską Szkołę Samochodową w Pile[5].

W 1951 szkołę przekształcono w Oficerską Szkołę Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych[6].

Kadra szkoły[edytuj | edytuj kod]

Komendanci:

Oficerowie:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Głuszczyk, Janusz Karwat, Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego, Tradycje i współczesność, Zakład Poligraficzny Księgarni Św. Wojciecha, Poznań 1994.
  • Komornicki Stanisław, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych, wyd. WIH, Warszawa 1987.
  • Edmund Łukasik: Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego. zarys historii 1944-1979. Wydział Wydawniczy WSOWPanc, 1979.