Okręgi etapowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Okręgi etapowe (OE) – początkowo nieoficjalna nazwa etapów tworzonych przy grupach operacyjnych o różnych kompetencjach oraz dowództwa etapów tworzone na terenie Galicji Wschodniej. Oficjalnie dowództwa okręgów etapowych (DOE) powstały 8 marca 1919 roku[1].

DOE pełniły na swych obszarach funkcje analogiczne do dowództw okręgów generalnych w kraju. Były kwatermistrzostwami dla grup operacyjnych i podlegały poprzez dowódców grup Głównemu Kwatermistrzostwu[1].

Dowódcy OE podlegały wszystkie, w obrębie granic znajdujące się oddziały etapowe, robotnicze, zakłady, szpitale, magazyny amunicji, prowiantowe i techniczne, stacje rozdzielcze, żandarmeria polowa i inne. Organami wykonawczymi DOE były dowództwa powiatowe etapów (DPE)[1].

W czerwcu 1919 roku zmieniono kompetencje DOE. Od tego czasu były władzą terytorialną i wojskowo-administracyjną. Podlegały im wszystkie DPE, stacje etapowe i wszystkie urządzenia tyłowe, nienależące organicznie do składu dywizji. Natomiast służbą kwatermistrzowską zarówno frontu jak i etapów kierowały od tej pory kwatermistrzostwa[1].

Nazwy DOE były terytorialne np. DOE Białoruskiego. W marcu 1920 roku DOE przydzielono do poszczególnych armii. 29 sierpnia 1920 roku Ministerstwo Spraw Wojskowych określiło nowe granice OE i nadało im nazwy od numeru armii np. Okręg Etapowy 4 Armii. Później przywrócono częściowo nazwy terytorialne. W grudniu 1920 roku DOE przekształciły się w Inspekcje Etapowe Dowództw Okręgów Demobilizacyjnych Armii względnie Inspekcje Etapowe Armii. Zostały one zlikwidowane w okresie od stycznia do września 1921 roku[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. VI: Obrączki Kościuszkowskie - Przemysł II. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1937.