Okręgowe ligi polskie w piłce nożnej (1946)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poziomy rozgrywkowe w sezonie
1946
Rozgrywki P Nazwa
Centralne I Mistrzostwa Polski
Okręgowe
(20 okręgów)
II Mistrzostwa Okręgów
Mistrzostwa Okręgów 1946
1939/40 1946/47
Szczegóły rozgrywek
Państwo  Polska
Liczba zespołów co najmniej 235 w 20 okręgach

Mistrzostwa Okręgów (1946) - Pierwsze[1] powojenne rozgrywki, toczone w 20 okręgach, miały za cel wyłonienie drużyn do rywalizacji o tytuł Mistrza Polski w 1946 roku oraz uszeregowanie klubów w ligach okręgowych w sezonie 1946/47.

Do rozgrywek o tytuł Mistrza Polski w roku 1946 awansowało 18 drużyn, ponieważ Motor Białystok z powodu zbyt późnego zakończenia rozgrywek w swoim okręgu oraz RKS Szombierki decyzją administracyjną[2][3] nie wystąpili w tych mistrzostwach.

Nadzwyczajne Walne Zgromadzenia PZPN, obradujące w Warszawie w dniach 14 i 15 grudnia 1946 roku, zagłosowało za reaktywacją I ligi w sezonie 1948[4]. Zdecydowano, że do rywalizacji o tytuł Mistrza Polski w roku 1947 oraz o prawo do gry w I lidze w roku 1948 przystąpi łącznie 27 zespołów (20 mistrzów okręgów z 1946 roku oraz dodatkowo po dwie drużyny z okręgu Kraków i Katowice oraz po jednym z okręgu Łódź, Poznań i Warszawa)[5]. Ostatecznie po proteście Śląskiego OZPN w rozgrywkach wystąpił dodatkowo jeszcze jeden zespół z okręgu Katowice. Natomiast w okręgu Wrocław awans uzyskał zwycięzca turnieju rozegranego na początku 1947 roku.

Mistrzostwa Okręgów[edytuj | edytuj kod]

Szczegółowe wyniki podane są w Suplemencie[6] do "Klubowej historii polskiej piłki nożnej".

Białystok[edytuj | edytuj kod]

Zespół z powodu późnego zakończenia rozgrywek okręgowych nie przystąpił do walki o MP w 1946 roku.

Bydgoszcz[edytuj | edytuj kod]

Częstochowa[edytuj | edytuj kod]

Gdańsk[edytuj | edytuj kod]

Katowice[edytuj | edytuj kod]

Wydział Gier i Dyscypliny Śląskiego OZPN zakwalifikował wygrany przez Polonię Bytom, decydujący o mistrzostwie drugiej grupy, mecz z Rymerem Rybnik jako walkower dla Rymeru. Decyzja ta spowodowała, że Polonia zamiast zajęcia pierwszego miejsca w grupie i walki o mistrzostwo okręgu z AKS Chorzów (zwycięzcą grupy pierwszej) zajęła ostatecznie trzecie miejsce. Protest Polonii został rozpatrzony przez WGiD PZPN (który wspomniany mecz zweryfikował zgodnie z wynikiem uzyskanym na boisku) już po tym jak rozpoczęły się Mistrzostwa Polski 1946 i jako mistrz okręgu Katowice w rozgrywkach brał udział zespół AKS. Zarząd Polonii Bytom, niechcąc wprowadzać zamieszania już w rozpoczętych MP, zrezygnował z domagania się naprawienia krzywd[9].
Natomiast po dezycji PZPN o przyznaniu okręgowi Katowice łącznie 3 miejsc w eliminacjach do I ligi w 1948 roku, Polonia Bytom jako faktyczny zwycięzca drugiej grupy uzyskała prawo gry w tych rozgrywkach. Ponieważ w międzyczasie Polonia przeniosła się do okręgu Opole, Śląski OZPN zgłosił protest, który został odrzucony przez Walne Zgromadzenie PZPN[10]. Ostatecznie PZPN zadecydował jednak o przyznaniu dodatkowego miejsca okręgowi Katowice i dopuścił do rozgrywek zespół WMKS Katowice[11].

Kielce[edytuj | edytuj kod]

Kraków[edytuj | edytuj kod]

Lublin[edytuj | edytuj kod]

Łódź[edytuj | edytuj kod]

Olsztyn[edytuj | edytuj kod]

Opole[edytuj | edytuj kod]

Zespół z powodu późnego zakończenia rozgrywek okręgowych nie przystąpił do walki o MP w 1946 roku.

Poznań[edytuj | edytuj kod]

Przemyśl[edytuj | edytuj kod]

Radom[edytuj | edytuj kod]

Rzeszów[edytuj | edytuj kod]

Siedlce[edytuj | edytuj kod]

Sosnowiec[edytuj | edytuj kod]

Szczecin[edytuj | edytuj kod]

Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Polonia Świdnica uzyskała awans jako zwycięzca dodatkowego turnieju rozegranego na początku 1947 roku[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]