Okręty podwodne typu Balilla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu Balilla
Ilustracja
Kraj budowy Włochy
Stocznia Muggiano
Zbudowane pięć
Użytkownicy  Regia Marina,  Marinha do Brasil
Stracone jedna
Uzbrojenie:
16 torped, 1 działo 120 mm
2 przeciwlotnicze 13,2 mm (nie Humaita)
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 × 533 mm
2 × 533 mm
Załoga 77 (Humaita: 61) oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni 1427 ton
• w zanurzeniu 1874 ton
Rodzaj kadłuba dwukadłubowy
Długość 86,5 metra
Szerokość 7,8 metra
Napęd:
2 silniki Diesla Fiat (Humaita: Ansaldo), 2 silniki elektryczne Savigliano, 2 wały napędowe (1600 kW)
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16 węzłów
7 węzłów
Zasięg:
• na powierzchni 13.000 Mm @ 7 węzłów (powierzchnia)
80 Mm @ 4 węzły (zanurzenie)

Okręty podwodne typu Balilla – typ pięciu okrętów podwodnych konstrukcji włoskiej wybudowanych w stoczni Muggiano w latach 1927–1928 dla Regia Marina oraz brazylijskiej marynarki wojennej. Zbudowane w układzie dwukadłubowym krążowniki podwodne dalekiego zasięgu, zostały skonstruowane celem przeprowadzania operacji na Morzu Czerwonym, Oceanie Indyjskim oraz do służby w koloniach. Ich projekt czerpał w znacznym stopniu z konstrukcji niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UE II, którego przedstawiciel U-120 znalazł się po I wojnie światowej we włoskich rękach. Niezwykłą cechą tych okrętów był pomocniczy silnik Diesla o małej mocy służący do utrzymywania prędkości rejsowej. Jednostki te były łatwe w obsłudze, doświadczały jednak problemów ze stabilnością.

Podczas II wojny światowej okręty podjęły początkowo patrole ofensywne, jednak przy swojej konstrukcji okazały się zbyt duże na warunki służby na Morzu Śródziemnym, w związku z czym przeniesiono je do zadań zaopatrzeniowych obszaru Afryki Północnej. 12 listopada 1942 roku samolot z amerykańskiego lotniskowca zatopił w pobliżu TobrukuAntonio Sciesa”. „Balilla” i „Domenico Millelire” zakończyły służbę w kwietniu 1941 roku, zaś „Enrico Toti”, który według najnowszych badań 15 października 1940 roku zatopił brytyjski okręt podwodny HMS „Triad”, dwa lata później. Brazylijska „Humaita” została skreślona z listy floty w 1951 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 226. ISBN 1-8510-9563-2.
  • Robert Cecil Stern: The Hunter Hunted: Submarine Versus Submarine: Encounters From World War I To The Present. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2007, s. 98-101. ISBN 1-59114-379-9.