Oleg Łosik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oleg Aleksandrowicz Łosik
Оле́г Алекса́ндрович Ло́сик
Ilustracja
Oleg Losik
marszałek wojsk pancernych marszałek wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1915
Jarcewo
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 2012
Moskwa
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 11 Samodzielna Brygada Pancerna
112 batalion 35 Brygady Czołgów Lekkich
10 Brygada Pancerna
119 Samodzielny Pułk Pancerny
2 Samodzielna Gwardyjska Brygada Pancerna
2 Gwardyjska Dywizja Pancerna
12 Gwardyjska Armia Pancerna
26 Gwardyjska Dywizja Zmechanizowana
24 Gwardyjski Korpus Strzelecki
6 Armia Północnego Okręgu Wojskowego
Dalekowschodni Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca okręgu wojskowego
Główne wojny i bitwy wojna zimowa II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” IV klasy Order Żukowa Order „Za zasługi wojskowe” Order Honoru Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa III klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” II klasy (ZSRR) Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za zasługi bojowe” Medal „Za Obronę Kijowa” Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za zdobycie Królewca” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” Medal „Za umacnianie braterstwa broni” Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia - baretka do 1961 roku) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Braterstwa Broni Brązowa Odznaka „Na Straży Pokoju” Order 9 września 1944, I klasy (Bułgaria)

Oleg Aleksandrowicz Łosik (ros. Оле́г Алекса́ндрович Ло́сик, ur. 4 grudnia 1915 w Jarcewie, zm. 20 sierpnia 2012 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, marszałek wojsk pancernych (1975), Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po urodzeniu matka przeniosła się z nim do rejonu słowiańskiego, gdzie spędził dzieciństwo i młodość; ojciec zginął jako żołnierz Armii Czerwonej w wojnie domowej. 1933 ukończył szkołę kolejową w Słowiańsku, po czym był sekretarzem komitetu Komsomołu w fabryce. Od 1935 w Armii Czerwonej, 1938 ukończył z wyróżnieniem Szkołę Wojsk Pancernych w Saratowie, 1938-1941 dowódca oddziału czołgów 11 Samodzielnej Brygady Pancernej Leningradzkiego Okręgu Wojskowego i zastępca szefa wydziału operacyjnego sztabu 43 Dywizji Pancernej Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego.

1939-1940 jako zastępca szefa sztabu 112 batalionu 35 Brygady Czołgów Lekkich brał udział w wojnie z Finlandią, od 1941 w WKP(b), od czerwca 1941 uczestnik walk frontowych, walczył w składzie 10 Brygady Pancernej na Froncie Południowo-Zachodnim, Stalingradzkim, Dońskim, Zachodnim i 3 Białoruskim. Zastępca szefa sztabu brygady i (od sierpnia 1942) szef sztabu brygady. Walczył na odcinkach Dubno-Łuck-Brody, Kijów-Charków-Sumy i w bitwie pod Stalingradem. Od marca 1943 dowódca 119 Samodzielnego Pułku Pancernego na Froncie Zachodnim, brał udział w bitwie pod Smoleńskiem i w zajmowaniu miasta, a w 1944 w operacji białoruskiej – walkach pod Orszą i w obwodzie mińskim, brał udział m.in. w zajmowaniu Mińska. 4 lipca 1944 uhonorowany tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Później wraz z brygadą przeszedł Berezynę i Niemen i zajął Kowno, 1945 brał udział w ofensywie w Prusach Wschodnich. Od lutego 1945 dowódca 2 Samodzielnej Gwardyjskiej Brygady Pancernej.

W marcu 1945 wycofany z frontu i wysłany na studia do Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Armii Czerwonej im. Stalina. Od maja 1945 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa. Od maja 1946 szef sztabu 2 Gwardyjskiej Dywizji Pancernej, potem szef sztabu 12 Gwardyjskiej Armii Pancernej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, 1951-1954 dowódca 26 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. Od sierpnia 1954 dowódca 24 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w Odeskim Okręgu Wojskowym, 1956–1958 wykładał na Wydziale Sztuki Operacyjnej Wojskowej Akademii sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, 1958–1964 dowódca 6 Armii Północnego Okręgu Wojskowego, od 1964 zastępca dowódcy, a od 1967 dowódca Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od 1969 komendant Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych im. marsz. R. Malinowskiego, 29 kwietnia 1975 mianowany marszałkiem wojsk pancernych. Od stycznia 1987 wojskowy inspektor-doradca Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. Od 1992 na emeryturze. Honorowy obywatel Mińska (27 czerwca 1987) i Słowiańska (2 września 1987).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]