Olga Tokarczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olga Tokarczuk
Ilustracja
Olga Tokarczuk (2019)
Imię i nazwisko Olga Nawoja Tokarczuk
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1962
Sulechów
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Dziedzina sztuki literatura piękna
Ważne dzieła
Faksymile
Podpis artystki
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Odznaka Honorowa Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego Odznaka Honorowa Powiatu Kłodzkiego
Nagrody
Nobel prize medal.svg Nagroda Nobla w dziedzinie literatury (przyznana w 2019 za rok 2018)
Nagroda Literacka „Nike” (2008 i 2015)
Strona internetowa

Olga Nawoja Tokarczuk[1] (ur. 29 stycznia 1962 w Sulechowie) – polska pisarka, eseistka, poetka i autorka scenariuszy, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018[2].

Laureatka The Man Booker International Prize 2018 za powieść Bieguni (Flights)[3][4] oraz dwukrotna laureatka Nagrody Literackiej „Nike” za powieści: Bieguni (2008)[5] i Księgi Jakubowe (2015)[6].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Obok siebie na fotelach siedzą dwie kobiety. Po lewej Tokarczuk w dredach spogląda na Holland, która trzyma mikrofon i przemawia machając dłońmi. W tle wyświetlane z rzutnika loga.
Olga Tokarczuk i Agnieszka Holland w Miejskim Ośrodku Kultury w Nowej Rudzie (2017)
Olga Tokarczuk podczas III Festiwalu Góry Literatury (2017)

Córka nauczycieli – Wandy i Józefa Tokarczuków[7]. Ma siostrę[8]. Urodziła się w Sulechowie[9], a wychowała w Klenicy[10], skąd przeniosła się z rodzicami do Kietrza[11]. Tam ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Kamila Norwida[12]. Jest absolwentką Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego[13]. W czasie studiów, jako wolontariuszka opiekowała się osobami z problemami psychicznymi[11]. Zainteresowała się również pracami Carla Junga, co wywarło wpływ na jej twórczość[14][15]. Po studiach pracowała jako psychoterapeutka w poradni zdrowia psychicznego w Wałbrzychu[16].

Z pierwszego małżeństwa, zawartego w 1985, z wydawcą Romanem Fingasem ma syna, Zbigniewa (ur. 1986)[8]. Jej obecnym mężem jest Grzegorz Zygadło[8]. Jest wegetarianką[8]. Mieszka we Wrocławiu i posiada dom w Krajanowie[10].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zadebiutowała w 1979 na łamach pisma „Na przełaj”, gdzie pod pseudonimem „Natasza Borodin” opublikowała pierwsze opowiadania[11]. Jako powieściopisarka zadebiutowała w 1993 wydaną wówczas Podróżą ludzi Księgi[17]. Książka uzyskała nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek[18]. Publikowała m.in. w „Mandragorze[19][20].

W 1995 ukazała się jej druga powieść, E.E. Książka opowiada o dojrzewaniu dziewczynki, która nagle uzyskuje zdolności parapsychiczne[21][22]. Dużym sukcesem Tokarczuk okazała się wydana w 1996 powieść Prawiek i inne czasy[23]. Rok 1997 przyniósł zbiór opowiadań zatytułowany Szafa[24], a w 1998 pisarka opublikowała powieść pt. Dom dzienny, dom nocny[24]. W 2004 ukazały się Ostatnie historie. Książka ta składa się z trzech oddzielnych opowieści o babce, matce i wnuczce, ukazanych w niezależnych od siebie czasie i przestrzeni[17].

Jest twórczynią opowiadania Bardo. Szopka, zawierającego opis ruchomej szopki z klasztoru redemptorystów w Bardzie[25].

W pierwszej połowie października 2007 ukazała się jej powieść Bieguni. Pracowała nad nią trzy lata. Wspomina, że większość notatek robiła w czasie podróży[26]. „Ale nie jest to książka o podróży. Nie ma w niej opisów zabytków i miejsc. Nie jest to dziennik podróży ani reportaż. Chciałam raczej przyjrzeć się temu, co to znaczy podróżować, poruszać się, przemieszczać. Jaki to ma sens? Co nam to daje? Co to znaczy” – napisała we wstępie[26]. Jak mówi, „pisanie powieści jest dla mnie przeniesionym w dojrzałość opowiadaniem sobie samemu bajek. Tak jak to robią dzieci, zanim zasną. Posługują się przy tym językiem z pogranicza snu i jawy, opisują i zmyślają”[27].

W rankingu tygodnika Wprost, obejmującym najlepiej zarabiających pisarzy w Polsce w 2019, zajęła 3. miejsce[28].

Od 2019 asystentką Olgi Tokarczuk jest ukraińska poetka Iryna Wikyrczak[29]. Była członkinią Stowarzyszenia Pisarzy Polskich do sierpnia 2020 roku[30].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Olgi Tokarczuk.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Była współorganizatorką Festiwalu Opowiadania, podczas którego autorzy krótkich form literackich z Polski i zagranicy prezentują swoje utwory[16]. Prowadziła warsztaty prozatorskie w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie[31]. W 2008 prowadziła zajęcia z twórczego pisarstwa na Uniwersytecie Opolskim[32][33]. Współpracowała z Partią Zielonych i była członkinią redakcji „Krytyki Politycznej[11].

Od 2015 organizuje w Nowej Rudzie i okolicach Festiwal Góry Literatury przy współudziale Karola Maliszewskiego, Stowarzyszenia Kulturalnego „Góry Babel” oraz miasta i gminy Nowa Ruda[34]. W programie festiwalu znajdują się: akcje edukacyjne, debaty, koncerty, panele, pokazy, spotkania, Noworudzkie Spotkania z Poezją, warsztaty (filmowe, kulinarne i literackie) oraz wystawy[35].

2 grudnia 2019 we Wrocławiu zapowiedziała powołanie fundacji, z siedzibą w willi Tymoteusza Karpowicza przy ul. Krzyckiej 29, która za swoje cele obierze m.in. wspieranie i promocję polskiej kultury, w tym pisarzy i tłumaczy; działanie na rzecz praw człowieka, w tym przeciwdziałanie dyskryminacji i ograniczaniu swobód obywatelskich oraz ochronę środowiska, w tym walkę o prawa zwierząt. Pisarka na fundusz założycielski przekaże 350 tys. zł z nagrody Nobla. Fundacja ma być przestrzenią dla międzynarodowej rozmowy o możliwościach literatury w diagnozowaniu świata, w opisywaniu rzeczywistości, w której niebezpiecznie szybko narastają nastroje ksenofobiczne i nacjonalistyczne. Do jej rady powołani zostali Agnieszka Holland i Irek Grin, szef Wrocławskiego Domu Literatury[36].

Poglądy, odbiór[edytuj | edytuj kod]

Jest feministką[10][14]. Wspiera działania na rzecz ochrony środowiska, praw zwierząt, równouprawnienia i społeczeństwa obywatelskiego. Jest członkinią Rady Fundacji im. Stefana Batorego[37]. Regularnie uczestniczy w paradach równości[10].

W przemowie noblowskiej Wikipedię, którą podziwia i wspiera, porównała z koncepcją pansofii Jana Amosa Komenskiego, czyli omniscjencji – wiedzy pełnej[38].

Jej działalność, poglądy oraz twórczość były kilkunastokrotnie obiektami krytyki ze strony niektórych mediów prawicowych i konserwatywnych, a także działaczy Prawa i Sprawiedliwości oraz Reduty Dobrego Imienia(ang.)[39][40][41][42].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

O. Tokarczuk podczas prezentacji filmu Pokot na festiwalu w Berlinie (2017)

Powieści[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Wydawnictwo Rok

publikacji

Uwagi
Podróż ludzi księgi Przedświt 1993
Wydawnictwo Literackie 2019
E.E. Instytut Wydawniczy 1995
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Prawiek i inne czasy W.A.B. 1996
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Dom dzienny, dom nocny Ruta 1998
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Anna In w grobowcach świata Znak 2006 napisana w ramach międzynarodowej serii wydawniczej Mity[43]
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Bieguni Wydawnictwo Literackie 2007, 2015, 2019
Prowadź swój pług przez kości umarłych Wydawnictwo Literackie 2009, 2017
Księgi Jakubowe Wydawnictwo Literackie 2014
Zgubiona dusza[44] Format 2017 książka słowno-obrazowa

Zbiory opowiadań[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Wydawnictwo Rok

publikacji

Zawartość
Szafa Ruta 1997
  • Szafa
  • Numery
  • Deus Ex
Wydawnictwo Literackie 2016, 2020
Opowieści wigilijne Ruta 2000
Gra na wielu bębenkach Ruta 2001
  • Otwórz oczy, już nie żyjesz
  • Szkocki miesiąc
  • Podmiot
  • Wyspa
  • Bardo. Szopka
  • Najbrzydsza Kobieta Świata
  • Wieczór autorski
  • Zdobycie Jerozolimy. Raten 1675
  • Che Guevara
  • Skoczek
  • Profesor Andrews w Warszawie
  • Ariadna na Naksos
  • Glicynia
  • Tancerka
  • Wróżenie z fasoli
  • Żurek
  • Życzenie Sabiny
  • Próba generalna
  • Gra na wielu bębenkach
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Ostatnie historie Wydawnictwo Literackie 2004, 2015, 2020
  • Czysty kraj
  • Parka
  • Sztukmistrz
Opowiadania bizarne Wydawnictwo Literackie 2018
  • Pasażer
  • Zielone dzieci
  • Przetwory
  • Szwy
  • Wizyta
  • Prawdziwa historia
  • Serce
  • Transfugium
  • Góra Wszystkich Świętych
  • Kalendarz ludzkich świąt
Profesor Andrews w Warszawie. Wyspa Wydawnictwo Literackie 2018
  • Profesor Andrews w Warszawie
  • Wyspa

Opowiadania[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Miejsce

publikacji

Rok

publikacji

Numery Czas Kultury 5/1993[45] 1993
zbiór opowiadań Szafa 1997
Grzech, o którym śnili prawosławni Ex Libris 83[46] 1995
Nowy Nurt 13[47] 1995
Obcy Arkusz 1/1995[48] 1995
Stronica Śnieżnicka 1/2000[49] 2000
Nasz dom na końcu i w środku świata[50] Odra 3/1995 1995
Wielka podróż z Wałbrzycha do Warszawy w ważnych interesach

(Opowiadanie znalezione w Skrzynce)[51]

Fraza 9/1995 1995
Szafa zbiór opowiadań Szafa 1997
Dues Ex zbiór opowiadań Szafa 1997
Szkocki miesiąc Plus Minus 52[52] 1999
zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Profesor Andrews w Warszawie zbiór opowiadań Opowieści wigilijne 2000
zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
zbiór opowiadań Profesor Andrews w Warszawie. Wyspa 2018
Von Magnus[53] Fraza 27-28/2000 2000
Wieczór autorski Borussia 20-21 2000
zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Palec Stalina[54] Kafka 3/2001 2001
Otwórz oczy, już nie żyjesz zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Podmiot zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Wyspa zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
zbiór opowiadań Profesor Andrews w Warszawie. Wyspa 2018
Bardo. Szopka zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Najbrzydsza Kobieta Świata Studium 4/2001 2001
zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Zdobycie Jerozolimy. Raten 1675 zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Che Guevara zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Skoczek zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Ariadna na Naksos zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Pogranicza 2/2001[55] 2001
Glicynia zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Zadra 2/2001[56] 2001
Tancerka zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Wróżenie z fasoli zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Żurek zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Życzenie Sabiny zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Próba generalna zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
antologia Nadzieja, Agora[57] 2020
Gra na wielu bębenkach zbiór opowiadań Gra na wielu bębenkach 2001
Przejście[58] Pogranicza 5/2001 2001
Fryzjer[59] Arkusz 6/2002 2002
Loteria[60] Wysokie Obcasy 23 2002
Warszawa. Silnik diesla[61] Pomosty 8/2003 2003
Rubież antologia PL +50. Historie przyszłości, Wydawnictwo Literackie[62] 2004
antologia NieObcy, Agora[63] 2015
Czysty kraj zbiór opowiadań Ostatnie historie 2004
Parka zbiór opowiadań Ostatnie historie 2004
Sztukmistrz zbiór opowiadań Ostatnie historie 2004
Odra 6/2004 2004
Głosy, śmiechy, rozmowy Lampa 3/2004[64] 2004
antologia Spotkania z Jungiem, ENETEIA[65] 2007
Notatki o Franku[66] Twórczość 7/2006 2006
Droga chlebowa[67] Tygodnik Powszechny 51-52/2007 2007
Pomiędzy[68] katalog ZUZANNA JANIN ALL THAT MUSIC, Galeria Miejska Arsenał 2009
Człowiek, który nie lubił swojej pracy[69] antologia 1989. Dziesięć opowiadań o burzeniu murów, Hokus Pokus 2009
Pasażer zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Zielone dzieci zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Przetwory zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Szwy zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Wizyta zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Prawdziwa historia zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Serce zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Transfugium zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Góra Wszystkich Świętych zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018
Kalendarz ludzkich świąt zbiór opowiadań Opowiadania bizarne 2018

Inne prace[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Wydawnictwo/Miejsce publikacji Rok

publikacji

Uwagi
Miasto w lustrach Okolice 10/1998 1989 arkusz poetycki
Lekcja pisania (praca zbiorowa)[70] Wydawnictwo Czarne 1998 esej
Skarb Dialog 4/2000 2000 scenariusz
Lalka i perła Wydawnictwo Literackie 2001 esej
Moment niedźwiedzia[71] Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2012 zbiór esejów
Wielogłos o Zagładzie (praca zbiorowa)[72] Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK 2018 odpowiedzi na 8 pytań dotyczących Holokaustu
Rozmawiamy we wszystkich kierunkach (praca zbiorowa)[73] Klub Filmowy im. Jolanty Słobodzian 2018 zapis rozmowy Jedyny Żyd, który żył jak Pan (rozmawiali: Maja Garlińska i Mariusz Koryciński z Pawłem Maciejkiem, Adrianem Pankiem i Olgą Tokarczuk)
Nieswojość (praca zbiorowa)[74] Wydawnictwo Warstwy 2019 esej Bezimienny krajobraz
Czuły narrator[75] Wydawnictwo Literackie 2020 zbiór esejów i wykładów, w tym mowa noblowska

Tłumacze[edytuj | edytuj kod]

Według Instytutu Książki do października 2019 ukazały się 193 tłumaczenia książek Olgi Tokarczuk[76]. Następnych 12 pojawi się pod koniec 2019 i w 2020, m.in. w Bułgarii, Egipcie, Izraelu, Korei Południowej, Serbii i na Ukrainie. 90 tłumaczy przełożyło jej książki na 37 języków, w tym na najczęściej używane na świecie, m.in.: angielski, arabski, chiński, hindi, hiszpański, japoński, niemiecki, perski, portugalski i rosyjski[77][78].

Adaptacje[edytuj | edytuj kod]

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

O. Tokarczuk z twórcami Pokotu, 67. Międzynarodowy Festiwal Filmowy, Berlin (2017)
 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Olgi Tokarczuk.
  • E.E. (1998, spektakl teatru telewizji na podstawie powieści pod tym samym tytułem; reż. Maria Zmarz-Koczanowicz, w roli Erny Eltzner wystąpiła Agata Buzek);
  • Prawiek i inne czasy (1998, spektakl teatru telewizji na podstawie powieści pod tym samym tytułem; reż. Piotr Tomaszuk, w rolach głównych Joanna Kasperek i Jan Peszek);
  • Numery (2000, spektakl teatru telewizji na podstawie opowiadania Numery z tomu Szafa; reż. Agnieszka Lipiec-Wróblewska, w roli Miss L. wystąpiła Ewa Dałkowska);
  • Skarb (2000, spektakl teatru telewizji na motywach fragmentów powieści Dom dzienny, dom nocny; reż. Piotr Mularuk, w roli Krystyny Popłoch wystąpiła Maja Ostaszewska);
  • Żurek (2003, film fabularny na podstawie opowiadania pod tym samym tytułem z tomu Gra na wielu bębenkach, reż. Ryszard Brylski);
  • Miłości (2004, spektakl teatru telewizji na motywach opowiadań z tomu Gra na wielu bębenkach; reż. Filip Zylber);
  • Aria Diva (2007, film fabularny krótkometrażowy na podstawie opowiadania Ariadna na Naksos z tomu Gra na wielu bębenkach, reż. Agnieszka Smoczyńska);
  • Zniknięcie (2011, film fabularny krótkometrażowy na podstawie wątków powieści Bieguni, reż. Adam Uryniak);
  • Glicynia (2016, krótkometrażowy), reż. Izabela Kiszczak
  • Pokot (2017, film fabularny na podstawie powieści Prowadź swój pług przez kości umarłych, reż. Agnieszka Holland i Kasia Adamik).
  • Noc w Mariandzie (Noc v Mariandu, 2019), reż. Matěj Chlupáček, Maja Hamplová, Martin Hradecký

Audio[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

O. Tokarczuk, J. Croft, Lisa Appignanesi(ang.), przew. Międzynarodowej Nagrody Man Booker (2018)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stowarzyszenie Kulturalne „Góry Babel”, rejestr.io [dostęp 2019-10-10].
  2. a b The Nobel Prize in Literature 2018, nobelprize.org [dostęp 2019-10-10].
  3. a b Olga Tokarczuk z nagrodą Bookera 2018! Książka ''Bieguni'' najlepsza na świecie, „Gazeta Wyborcza”, 22 maja 2018 [dostęp 2018-05-22].
  4. Flights wins the Man Booker International Prize 2018 (ang.). themanbookerprize.com. [dostęp 2018-05-23].
  5. Nike 2008 dla Olgi Tokarczuk – ‘Bieguni’ książką roku, wyborcza.pl [dostęp 2019-10-10].
  6. Polská cena Nike 2015, iliteratura.cz [dostęp 2019-10-10] (cz.).
  7. Olga Tokarczuk jest pisarką dobra, TVN24.pl [dostęp 2019-11-26].
  8. a b c d „Kilka miesięcy po urodzeniu syna wróciłam do pracy”. Co wiemy o rodzinie Olgi Tokarczuk?, Viva.pl [dostęp 2019-11-26] (pol.).
  9. Tokarczuk Olga, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2019-10-10].
  10. a b c d Dorota Oczak-Stach: Literacki Nobel dla Olgi Tokarczuk. Pisarka niepokorna i zaangażowana. Czytelnicy ją uwielbiają, hejterzy grozili jej śmiercią. wroclaw.wyborcza.pl, 10 października 2019. [dostęp 2019-10-10].
  11. a b c d Alicja Szałagan, Olga Tokarczuk – Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku, ppibl.ibl.waw.pl [dostęp 2019-10-10].
  12. Olga Tokarczuk. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Kietrzu – matura 1980. [dostęp 2009-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-18)].
  13. Olga Tokarczuk laureatką Literackiej Nagrody Nobla. W: Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego [on-line]. psych.uw.edu.pl, 10 października 2019. [dostęp 2019-10-10].
  14. a b Claire Armitstead: Olga Tokarczuk: ‘I was very naive. I thought Poland would be able to discuss the dark areas of our history’. The Guardian, 20 kwietnia 2018. [dostęp 2019-10-10].
  15. Olga Tokarczuk: Świat z odwrotnej strony. W: Tygodnik Powszechny [on-line]. tygodnik.com.pl, 1996. [dostęp 2019-10-10].
  16. a b Anna Morawiecka Bieguństwo, wywiad z Olgą Tokarczuk, magazyn „Ludzka Sprawa”, 11(26)/2008, s 4–5.
  17. a b Przemysław Czapliński: Ostatnie historie, Tokarczuk, Olga. wyborcza.pl, 22 września 2004. [dostęp 2019-10-10].
  18. Iná, ako sme ju poznali doteraz, style.hnonline.sk [dostęp 2019-10-10] (słow.).
  19. O. Tokarczuk, Oddział psychogeriatryczny, „Mandragora, nr 4, Wrocław 1984, s. 105–109; Powrót na niebo, „Mandragora” nr 8, Wrocław, 1990, s. 142–145.
  20. Karol Maliszewski, Poezja wrocławska w latach 1980–2000, pierwodruk: Karol Maliszewski, Pociąg do literatury, Wrocław, 2010, s. 75–89, dolnoslaskosc.pl, 2004 [dostęp 2016-10-14].
  21. Olga Tokarczuk – životopis, Databáze knih [dostęp 2019-10-10] (cz.).
  22. Katarzyna Romik (oprac.), Olga Tokarczuk z literacką Nagrodą Nobla. To piąty w historii autor z Polski, wiadomosci.wp.pl, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-10].
  23. Olga Tokarczuk: Pravek a iné časy, Pravda.sk, 23 stycznia 2016 [dostęp 2019-10-10] (słow.).
  24. a b Olga Tokarczuková: Sabinino přání, Vltava, 15 kwietnia 2010 [dostęp 2019-10-10] (cz.).
  25. Szopka ruchoma. W: Urząd Miasta i Gminy Bardo [on-line]. bardo.pl, 12 października 2018. [dostęp 2019-10-10].
  26. a b Spotkanie z okazji wydania nowej powieści Olgi Tokarczuk (notka PAP), Instytut Książki, 08.10.2007 [dostęp 2015-12-26].
  27. Podróż ludzi Księgi – notka wydawnicza (Wydawnictwo W.A.B.) [dostęp 2015-12-25].
  28. Szymon Krawiec, Kto jest najlepiej zarabiającym polskim pisarzem? Nowy ranking „Wprost”, Wprost, 24 listopada 2019 [dostęp 2019-11-26] (pol.).
  29. Dorota Oczak-Stach, Olga Tokarczuk wybrała. Ukraińska aktywistka i poetka została asystentką noblistki, 30 października 2019.
  30. Janusz Anderman i inni: Rezygnujemy z członkostwa w Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich. „Zeszyty Literackie”, 2020-08-14. [dostęp 2020-08-21].
  31. Wykładowcy. W: Wydział Polonistyki UJ. Podyplomowe Studia Literacko-Artystyczne (Szkoła Pisarzy) [on-line]. sla.polonistyka.uj.edu.pl. [dostęp 2019-10-10].
  32. Beata Łabutin: Olga Tokarczuk wykładowcą UO. Gazeta Wyborcza, 7 lutego 2008. [dostęp 2008-06-15].
  33. Krzysztof Ogiolda, „Nobel dla Olgi Tokarczuk to wielka radość dla naszego uniwersytetu”. Pisarka prowadziła zajęcia na Uniwersytecie Opolskim, Nowa Trybuna Opolska, 2019 [dostęp 2019-10-24].
  34. Festiwal Góry Literatury.
  35. Barbara Adamska: Festiwal Góry Literatury. Urząd Gminy Nowa Ruda. [dostęp 2018-07-27].
  36. Dorota Oczak-Stach, Fundacja Olgi Tokarczuk ma wspierać słabszych. Działać na rzecz kobiet, praw zwierząt i wolności słowa, 2 grudnia 2019.
  37. Rada i Zarząd Fundacji. W: Fundacja im. Stefana Batorego [on-line]. batory.org.pl. [dostęp 2019-12-22].
  38. The Nobel Prize in Literature 2018, NobelPrize.org [dostęp 2019-12-10] (pol.).
  39. Rządzący dzisiaj cieszą się z Nobla Olgi Tokarczuk, ale wcześniej oczerniali pisarkę. „Jest słaba na umyśle”, gazeta.pl [dostęp 2019-10-12] (pol.).
  40. Maciej Deja (oprac.), Olga Tokarczuk z Nagrodą Nobla. Nieraz zalazła PiS-owi za skórę, Wiadomosci.wp, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-12] (pol.).
  41. Redakcja, Nagroda dla Olgi Tokarczuk. PiS wychodzi z sali, Gazeta Wrocławska, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-12] (pol.).
  42. ‘Anty-Polka’, ‘Gwiazda mainstreamu’, ‘Zdrajczyni’, ‘Pluje na Polskę’. Olga Tokarczuk w mediach PiS (wybór niepełny), Gazeta Wyborcza [dostęp 2019-10-12] (pol.).
  43. "Mity" z udziałem "Znaku", Culture.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  44. Zgubiona dusza - Wydawnictwo Format, web.archive.org, 19 sierpnia 2018 [dostęp 2020-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2018-08-19].
  45. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  46. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  47. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  48. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  49. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  50. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  51. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  52. Szkocki miesiąc - Archiwum Rzeczpospolitej, archiwum.rp.pl [dostęp 2020-10-29].
  53. Fraza 1-2 (27-28) 2000, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  54. Kafka 3 (2001), Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  55. Pogranicza 2 (31) 2001, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  56. Zadra 2 (7) 2001, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  57. nadzieja, Wydawnictwo Agora [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  58. Pogranicza 5 (34) 2001, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  59. Arkusz 6 (127) 2002, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  60. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  61. Pomosty 8/2003, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  62. PL +50. Historie przyszłości, Lubimyczytać.pl [dostęp 2020-10-29].
  63. NieObcy [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  64. lampa, www.lampa.art.pl [dostęp 2020-10-29].
  65. Spotkania z Jungiem – Olga Tokarczuk, ENETEIA Wydawnictwo Szkolenia [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  66. Olga Tokarczuk, "Notatki o Franku", Culture.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  67. Tygodnik Powszechny 51-52/2007, Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  68. CSWŁaźnia, www.laznia.pl [dostęp 2020-10-29].
  69. zawartość zbioru, www.biblionetka.pl [dostęp 2020-10-29].
  70. Lekcja pisania, czarne.com.pl [dostęp 2020-10-29].
  71. Olga Tokarczuk, „Moment niedźwiedzia”, Culture.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  72. Wielogłos o Zagładzie – MOCAK, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  73. Rozmawiamy we wszystkich kierunkach, Księgarnia Polon [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  74. Teren Prywatny – Nieswojość – photobook, pracowniatp.myportfolio.com [dostęp 2020-10-30] (ang.).
  75. Czuły narrator, Wydawnictwo Literackie [dostęp 2020-10-29].
  76. Read Tokarczuk novels in your language!
  77. Nobelove ceny za literatúru získali Olga Tokarczuková a Peter Handke, Pravda.sk, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-10] (słow.).
  78. Olga Tokarczuk z Literacką Nagrodą Nobla. Komentarz wideo, Życie Uniwersyteckie [dostęp 2019-10-10].
  79. Audiofile Magazine. www.audiofilemagazine.com. [dostęp 2019-10-13].
  80. Penguin Random House, penguinrandomhouseaudio.com [dostęp 2019-10-27].
  81. Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Stowarzyszenie Filmowców Polskich. [dostęp 2019-08-22].
  82. Nagroda Nike, web.archive.org, 27 marca 2019 [dostęp 2019-12-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-27].
  83. Związek Rzemiosła Polskiego: Laureaci Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta w latach 1994–2009. zrp.pl. [dostęp 2014-09-11].
  84. Nagroda Nike, web.archive.org, 27 marca 2019 [dostęp 2019-12-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-27].
  85. Olga Tokarczuk – Honorowi obywatele Barda – Nasze miasto – Bardo – Miasto Cudów!, prologit.pl [dostęp 2019-11-26].
  86. Nagrody Odry, okis.pl (pol.).
  87. Za artykułem w „Gazecie Wyborczej” online na Wyborcza.pl.
  88. Honorowi obywatele, um.nowaruda.pl [dostęp 2019-10-10].
  89. Tokarczuk: „W życiu nie doświadczyłam tyle nienawiści”. Odwiedziliśmy hejterów pisarki.
  90. Nagroda Nike, web.archive.org, 27 marca 2019 [dostęp 2019-12-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-27].
  91. Olga Tokarczuk laureatką nagrody literackiej Vilenica 2013, lublana.msz.gov.pl [dostęp 2019-10-10].
  92. V Święto Województwa Dolnośląskiego – prezentujemy wszystkich nagrodzonych przez Sejmik oraz Marszałka Województwa Dolnośląskiego. umwd.dolnyslask.pl, 17 października 2014. [dostęp 2019-10-10].
  93. Nagroda Literacka Nike 2015 dla Olgi Tokarczuk. onet.pl, 2015-10-04. [dostęp 2015-10-04].
  94. Znamy finalistów Nike 2015 | Artykuł | Culture.pl. [dostęp 2015-09-13].
  95. Międzynarodowa Nagroda Mostu dla Olgi Tokarczuk. W: Wydawnictwo Literackie [on-line]. wydawnictwoliterackie.pl, 6 grudnia 2015. [dostęp 2019-10-10].
  96. Odbyło się to przy sprzeciwie radnych PiS, którzy uznali, że Olga Tokarczuk w swoich książkach i wypowiedziach szkaluje i obraża Polaków. Radni PiS na znak protestu w chwili wręczania nagrody wyszli z sali.
  97. Redakcja, Nagroda dla Olgi Tokarczuk. PiS wychodzi z sali, Gazeta Wrocławska, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-11] (pol.).
  98. Nobel dla Olgi Tokarczuk!, um.walbrzych.pl, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-11].
  99. Natalia Szostak, Olga Tokarczuk odebrała w Szwecji Międzynarodową Nagrodę Literacką. Wyróżniono ją za ''Księgi Jakubowe'', wyborcza.pl, 19 stycznia 2017 [dostęp 2017-01-22].
  100. IV Gala Alei Gwiazd Literatury z Olgą Tokarczuk, Miejska Biblioteka Publiczna w Mińsku Mazowieckim [dostęp 2017-12-14].
  101. Prezydent Poznania i pisarka Olga Tokarczuk laureatami nagród IX Kongresu Kobiet. W: Dziennik Gazeta Prawna [on-line]. kultura.gazetaprawna.pl, 10 września 2017. [dostęp 2019-10-10].
  102. Polcul. Wyróżnienia wiosna 2018. Polcul Foundation. [dostęp 2018-04-28].
  103. Tomasz Wysocki: Pisarka Olga Tokarczuk z tytułem Honorowej Obywatelki Wrocławia. W: 24 czerwca 2019 [on-line]. wrocław.pl. [dostęp 2019-10-10].
  104. Olga Tokarczuk z nagrodą Laure-Bataillon dla najlepszej książki przełożonej na język francuski za ‘Księgi Jakubowe’, wyborcza.pl [dostęp 2019-07-18].
  105. The Swedish Academy postpones the 2018 Nobel Prize in Literature | Swedish Academy, svenskaakademien.se [dostęp 2019-10-10].
  106. W uchwale napisano: Autorka „Ksiąg Jakubowych” [...] mówi, jak trudno dziś scalić świat, który stał się światem fragmentów osobnych, odrębnych bytów i narracji. Chciwość, brak szacunku do natury, egoizm, brak wyobraźni, niekończące się współzawodnictwo, brak odpowiedzialności sprowadziły świat do statusu przedmiotu, który można ciąć na kawałki, używać i niszczyć. Dlatego wierzę, że muszę opowiadać tak, jakby świat był żywą, nieustannie stawającą się na naszych oczach jednością”
  107. Sprawozdanie podkomisji nadzwyczajnej o poselskich projektach uchwał w sprawie wyrażenia uznania dla laureatki Nagrody Nobla Olgi Tokarczuk (druki nr 47 i 59).
  108. Głosowanie nr 34 na 2. posiedzeniu Sejmu 20-12-2019 r. w sprawie wyrażenia uznania dla laureatki Nagrody Nobla O. Tokarczuk: 406 za, 1 przeciw, 17 wstrzymało się.
  109. Uchwała w sprawie ustanowienia w Gminie Miejskiej Nowa Ruda roku 2020 Rokiem Olgi Tokarczuk.
  110. Olga Tokarczuk z tytułem Kreatora Kultury! 14 stycznia 2020.
  111. Znamy nowych Honorowych Obywateli m.st. Warszawy. Urzad m.st. Warszawy, 2020-06-19. [dostęp 2020-06-20].
  112. Redakcja, Olga Tokarczuk z nagrodą „La storia in un romanzo 2020", www.wroclaw.pl [dostęp 2020-09-25] (pol.).
  113. Olga Tokarczuk i biskup Ignacy Dec Honorowymi Obywatelami Dolnego Śląska
  114. Magdalena Kozioł, Olga Tokarczuk odmawia przyjęcia tytułu Honorowego Obywatela Dolnego Śląska, 25 września 2020
  115. https://monitor.uw.edu.pl/Lists/Uchway/Attachments/5716/M.2020.502.U.15.pdf
  116. Gloria Artis dla Olgi Tokarczuk. mkidn.gov.pl, 2010-01-29. [dostęp 2012-11-21].
  117. Uchwała w sprawie przyznania Oldze Tokarczuk Odznaki Honorowej Złotej Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego. bip.umwd.dolnyslask.pl, 20 września 2018. [dostęp 2019-10-10].
  118. X uroczysta sesja Rady Powiatu Kłodzkiego. powiat.klodzko.pl, 4 października 2019. [dostęp 2019-10-11].
  119. Spotkanie Marszałka Senatu z Olgą Tokarczuk. senat.gov.pl. [dostęp 2020-05-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]