Operacja Czarny Orzeł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Operacja „Black Eagle” (Czarny Orzeł)
stabilizacja Iraku
Czas 26 marca4 lipca 2007
Miejsce Ad-Diwanijja
Terytorium Irak
Wynik nierozstrzygnięta
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Polska
 Irak
Armia Mahdiego
Straty
Irak 9 zabitych
Stany Zjednoczone 4 zabitych
Polska 1 zabity
20 zabitych
8 rannych
241 aresztowanych
Położenie na mapie Iraku
Mapa lokalizacyjna Iraku
miejsce bitwy
miejsce bitwy
31°59′00″N 44°56′00″E/31,983333 44,933333
II wojna w Zatoce Perskiej

Operacja Czarny Orzeł (ang. Black Eagle) – operacja połączona przeprowadzona przez siły amerykańskie, polskie oraz irackie przeciwko szyickim bojownikom z Armii Mahdiego w rejonie miasta Ad-Diwanijja w dniach od 26 marca do 4 lipca 2007. W planie operacji podzielono ją na cztery fazy:
I – działania mylące (26 marca5 kwietnia);
II – działania precyzyjne (621 kwietnia);
III – ofensywne działania w celu rozbicia sił przeciwnika (621 kwietnia);
IV – odbudowa infrastruktury miasta (16 kwietnia4 lipca).
Decydujące fazy II i III były prowadzone równocześnie.

Amerykańskie lotnictwo zbombardowało pozycje bojowników rakietami typu AGM-114 Hellfire. W operacji wziął udział także polski śmigłowiec Mi-24D. Po serii walk, II i III faza operacji zakończyła się faktycznie 10 kwietnia.

W starciach z rebeliantami zginęło 4 amerykańskich żołnierzy (8 kwietnia – sierż. Adam P. Kennedy, 10 maja – st. szer. Roy L. Jones i 19 maja – sierż. Jason A. Schumann z 4 Brygadowej Grupy Bojowej oraz 26 czerwca – st. sierż. Nathan L. Winder z 1 Grupy Sił Specjalnych), jeden polski (20 kwietnia – st. szer. Tomasz Jura z Grupy Manewrowej) oraz 9 żołnierzy nowej armii irackiej. Po stronie bojowników zginęło 20 osób, 8 zostało rannych, a 241 aresztowano.