Ordynacja Łąckich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dwie ordynacje rodowe założone przez hrabiego Władysława Tomasza Łąckiego (ur. w Chraplewie k. Lwówka 7 marca 1821, zm. w Posadowie 6 marca 1908), byłego powstańca wielkopolskiego, w l. 1866-1870 posła do pruskiego landtagu krajowego.

Pierwszą ordynacją była założona w 1890 roku ordynacja na Posadowej, zgodnie ze statutem dziedziczona wyłącznie przez męskich potomków I ordynata.

W 1892 roku Władysław Łącki uzyskał od cesarza Wilhelma I Hohenzollerna dziedziczny tytuł hrabiowski na zasadzie męskiej primogenitury, pod warunkiem erygowania ordynacji z dóbr Lwówek w Wielkopolsce, co też istotnie nastąpiło w 1893[1]. Była to jedna z ostatnich ordynacji rodowych zaakceptowanych przez rząd pruski.

Rozwiązanie Ordynacji[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. XX wieku było jasne, że ostatni ordynat nie pozostawi męskiego potomstwa, zatem wygaśnie zarówno tytuł hrabiowski, jak i linia ordynatów. Ponieważ przekazanie ordynacji krewnym po kądzieli nie było zgodne z jej statutem, postanowieniem Rady Rodzinnej w 1922 obie ordynacje rozwiązano oraz uzgodniono, że przejdą one na adoptowanych siostrzeńców ostatniego ordynata: hr. Janusza Marię i Feliksa Tyszkiewiczów, którzy będą nosić nazwisko Tyszkiewicz-Łącki.

Hrabiowie Janusz Maria i Feliks Tyszkiewicz-Łąccy byli ostatnimi dziedzicami dawnych ordynacji na Posadowej i Lwówku, aż do ich nacjonalizacji przez reformę rolną.

Ordynaci na Posadowej i Lwówku[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odznaczenia. Kurier Lwowski 1894 nr 32 s. 4