Orzeł Biały (tygodnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Orzeł Biały
Polska Walcząca na Wschodzie
Częstotliwość tygodnik
Państwo  Polska
Pierwszy numer 7 grudnia 1941
Ostatni numer 22 grudnia 1960

„Orzeł Biały” (ang. „White Eagle”) – pismo 2 Korpusu, którego redaktorami byli m.in. Jerzy Giedroyc i Gustaw Herling-Grudziński.

Pierwszy numer pisma ukazał się w 7 grudnia 1941. Pismo wydawane było przez Wojskowe Biuro Propagandy i Oświaty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, początkowo w Buzułuku, a następnie w Jungi-Juł pod Taszkentem. Pierwszy numer zawierał m.in. artykuł Józefa Czapskiego, będący hołdem zaginionym w ZSRR polskim jeńcom wojennym. Podczas wydawania w ZSRR pismo nosiło podtytuł „Biełyj Oroł – Organ Polskoj Armii w S.S.S.R”. Później podtytułem było „Polska Walcząca na Wschodzie”.

Po wyjściu armii polskiej z ZSRR czasopismo było wydawane w miejscach jej stacjonowanie na Bliskim Wschodzie i we Włoszech. W tym okresie do „Orła Białego” pisywali m.in. J. Czapski, G. Herling-Grudziński, Jerzy Niezbrzycki, Henryk Panas, J. Użosolski, Kazimierz Wierzyński, Klemens Rudnicki, Jan Bielatowicz, Herminia Naglerowa, Jan Olechowski, Włodzimierz Sznarbachowski, Adolf Bocheński, Jan Lechoń. Pismo publikowały teksty o polskich ziemiach wschodnich pod okupacją radziecką, krajach bałtyckich, powstaniu warszawskim, bitwie o Monte Cassino. Szkice spod Monte Cassino publikował grafik Zygmunt Turkiewicz.

Z pismem związana była seria książek Biblioteka Orła Białego. W trakcie pobytu we Włoszech wydano w niej 61 pozycji. W serii ukazały się m.in.:

Zarządzeniem dyrektora Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, Tadeusza Zabłudowskiego, z 8 listopada 1946 czasopismo zostało pozbawione debitu komunikacyjnego i zakazano jego rozpowszechniania w Polsce Ludowej[1].

Po zakończeniu wojny wydawanie pisma było kontynuowane w Londynie jako tygodnik do 22 grudnia 1960 roku[2]. W latach 1964-2001[3] pismo wychodziło z podtytułem Miesięcznik poświęcony zagadnieniom współczesnym, jako datę założenia wciąż podając rok 1941[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Święch: Literatura polska w latach II wojny. Wyd. VI – 2 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 307-309, 322-325, 371, 376, 405, 414-417, 421, 449, 464, 468, 472, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13852-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]