Orzeszków (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Orzeszków
Szkoła
Szkoła
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wołowski
Gmina Wińsko
Liczba ludności (III 2011) 438[1]
Strefa numeracyjna (+48) 71
Tablice rejestracyjne DWL
SIMC 0882773
Położenie na mapie gminy Wińsko
Mapa lokalizacyjna gminy Wińsko
Orzeszków
Orzeszków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Orzeszków
Orzeszków
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Orzeszków
Orzeszków
Położenie na mapie powiatu wołowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wołowskiego
Orzeszków
Orzeszków
Ziemia51°23′53″N 16°30′27″E/51,398056 16,507500

Orzeszków (przed 1945 niem.: Pronzendorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wińsko.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polska nazwa wsi najprawdopodobniej pochodzi od orzechów leszczyny, która często rośnie w okolicznych lasach[2]. We wczesnym średniowieczu tereny te były pokryte puszczą rosnącą często na terenach bagnistych. Przez wieś przebiegał szlak handlowy łączący Wrocław i Głogów (stolice plemienia Ślężan i Dziadoszan). Pierwsze wzmianki o Orzeszkowie pojawiły się w roku 1452 pod nazwą Bruntzelndorff. Nazwa zmieniła się w 1787 r. na Pronzendorff. W roku 1946 nadano wsi nazwę Brunciłów (utworzoną z nazwy niemieckiej), ostatecznie zmienioną w 1947 r. na nazwę obecną.

Orzeszków wraz z okolicami znajdował się kolejno pod władaniem dynastii Piastów, Habsburgów i Hohenzollernów. Pierwszym znanym piastowskim władcą wsi był Przemko ścinawski. Następnymi władcami byli: Konrad VII Biały, książęta czescy Podiebradowie, książę Żagański Jan II Szalony i inni.

W ostatniej ćwierci XVIII wieku oraz w XIX wieku wieś była własnością pruskiego Królewskiego Urzędu Dominialnego w Wołowie i zaliczała się wówczas do dużych wsi (w 1737 r. liczyła 316 mieszkańców, w tym 11 kmieci i 16 zagrodników). W tym czasie we wsi istniały młyny wodne, wietrzne, cegielnia i dwa folwarki. W latach 80. XIX wieku wzniesiono we wsi dwór oraz budynki mieszkalne dla bezrolnych pracowników majątku ziemskiego.

W styczniu 1945 r. Armia Czerwona zajęła wieś, która następnie weszła w skład Polski.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała do województwa wrocławskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczył 438 mieszkańców[1]. Jest czwartą co do wielkości miejscowością gminy Wińsko.

Obiekty zabytkowe[edytuj | edytuj kod]

We wsi m.in. budynki mieszkalno-gospodarcze z przełomu XIX/XX wieku i kaplica cmentarna śś. Piotra i Pawła z 1914 r. (do 1945 r. ewangelicka, obecnie kościół katolicki, filia parafii w Małowicach).

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Część wsi obejmuje Park Krajobrazowy Dolina Jezierzycy. Wieś jest popularnym celem turystycznym, znajduje się tu węzeł kilku szlaków turystycznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]