Ostatni Mohikanin (film 1992)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy filmu z 1992 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Ostatni Mohikanin
The Last of the Mohicans
ilustracja
Gatunek melodramat, historyczno-przygodowy
Data premiery 25 września 1992
Polska 10 września 1993
Kraj produkcji USA
Język angielski, francuski
irokeskie (huroński, mohawk)
Czas trwania 107 min
Reżyseria Michael Mann
Scenariusz Philip Dunne
Christopher Crowe
Michael Mann
Główne role Daniel Day-Lewis
Madeleine Stowe
Wes Studi
Steven Waddington
Muzyka Trevor Jones
Randy Edelman
Zdjęcia Douglas Milsome
Dante Spinotti
Scenografia Robert Guerra
Richard Holland
Jim Erickson
James V. Kent
Wolf Kroeger
Kostiumy Elsa Zamparelli
Montaż Dov Hoenig
Arthur Schmidt
Produkcja Michael Mann
James G. Robinson
Hunt Lowry
Wytwórnia Morgan Creek Productions
Dystrybucja 20th Century Fox
Nagrody
Oskar w roku 1993,
BAFTA najlepsze zdjęcia oraz charakteryzacje w roku 1993

Ostatni Mohikanin (ang. The Last of the Mohicans) – melodramat historyczno-przygodowy produkcji USA z 1992 roku w reżyserii Michaela Manna.

Powstał według scenariusza Philipa Dunne, Christophera Crowe oraz Michaela Manna zainspirowanych powieścią Jamesa Fenimore’a Coopera o tym samym tytule.

Statuetkę Oscara za najlepszy dźwięk w 1993 r. otrzymali Chris Jenkins, Doug Hemphill, Mark Smith i Simon Kaye.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu toczy się latem 1757 roku, podczas tzw. wojny francusko-indiańskiej będącej pozaeuropejską częścią działań wojny siedmioletniej, w trakcie walk Anglików z Francuzami w puszczach Ameryki Północnej. Główni bohaterowie to Sokole Oko – biały wychowany wśród Indian, Indianin ze szczepu Mohikanów – Chingachgook oraz jego syn Unkas. Miłość do Kory, córki angielskiego pułkownika, odmienia życie „białego Indianina” – Sokolego Oka, który podczas wędrówki przez amerykańskie puszcze wraz z przyjaciółmi chroni ją i ratuje przed okrutnymi Huronami.

Autentycznym zdarzeniem wykorzystanym w powieści przez J.F. Coopera i w fabule scenariusza jest oblężenie Fortu William Henry oraz następująca potem masakra, będące punktem zwrotnym akcji filmu[1].

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Niektóre różnice względem powieści[edytuj | edytuj kod]

  • W filmie głównym bohaterem kreowany jest Sokole Oko, podczas gdy tytułowy „ostatni Mohikanin” występuje jako postać drugoplanowa.
  • W filmie major Heyward ginie – w powieści uchodzi z życiem.
  • W filmie Magua ginie z ręki Chingachgooka od ciosów maczugą – w powieści spada w przepaść.
  • W powieści Sokole Oko jest starszy od Heywarda – w filmie jako rywale są rówieśnikami.
  • W powieści jedynym powodem porwania przez Indian Alicji i Kory jest konieczność zmuszenia ich ojca do kapitulacji.
  • W filmie Sokole Oko darzy miłością Korę – w powieści uwielbieniem darzy ją Unkas, gdy ona sama skrycie kocha Heywarda, z wzajemnością zakochanego w Alicji.
  • W powieści ginie Kora, zaś Alicja uchodzi z życiem – w filmie odwrócono te role.
  • Film pomija scenę pogrzebu Unkasa i Alicji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W masakrze 9 sierpnia 1757, którą w rzeczywistości przerwali zbrojnie interweniujący żołnierze francuscy, zginęło ok. 200 ludzi, zaś drugie tyle porwano do niewoli (Jarosław Wojtczak: Quebec 1759. Warszawa: Bellona, 2000, s. 114-115).