Otto Axer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otto Axer

O.Rex
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1906
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 24 maja 1983
Warszawa
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Otto Axer ps. O.Rex (ur. 3 lipca 1906 w Przemyślu, zm. 24 maja 1983 w Warszawie) – polski malarz, scenograf i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie jego ojciec prowadził szkołę muzyczną. W 1924 rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pobierając nauki w pracowaniach Władysława Jarockiego, Wojciecha Weissa i Fryderyka Pautscha. Po ich ukończeniu w 1930 wyjechał na roczne stypendium do Paryża. Po powrocie od 1932 był scenografem tworzącym w teatrach Warszawy, Łodzi (m.in. w „Kameralnym”, w sezonie 1937/1938 scenografia do sztuki G. Zapolskiej Kobieta bez skazy, w reż. Wład. Krasnowieckiego[1]), Krakowa i we Lwowie, często współpracował z Leonem Schillerem. Po wybuchu II wojny światowej trafił do getta warszawskiego, z którego udało mu się uciec. Po upadku powstania warszawskiego, w którym wziął udział (ps. Oleksiak, Zygmunt)[2], został skierowany do obozu jenieckiego Stalagu XIa Altengrabow pod Magdeburgiem i przebywał tam do końca wojny.

Po powrocie do kraju podjął pracę w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi, od 1949 zamieszkał w Warszawie i rozpoczął współpracę z Teatrem Polskim. Od 1947 do 1952 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi, od 1959 tworzył scenografie na potrzeby telewizji. W 1973 zakończył prace dla Teatru Polskiego i skupił się na malarstwie i grafice. W 1979 został uhonorowany tytułem Zasłużonego Członka Związku Artystów Scen Polskich.

Jego bratankiem był Erwin Axer, z którym wielokrotnie współpracował przy realizacji spektakli w Teatrze Współczesnym.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 15-4-20)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1949 – nagroda na Festiwalu Sztuk Radzieckich za scenografię do przedstawienia Na dnie Maksyma Gorkiego w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi[8];
  • 1951 – Nagroda Państwowa II st. (zespołowa) za scenografię do przedstawienia Mądremu biada Aleksandra Gribojedowa w Teatrze Polskim w Warszawie[9];
  • 1963 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I st. z okazji wystawy „Polskie dzieło plastyczne w 15-leciu PRL”[9];
  • 1965 – nagroda na V Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za scenografię do przedstawienia Aktor Cypriana Kamila Norwida w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie[9];
  • 1965 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za całokształt pracy artystycznej w dziedzinie scenografii[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Łódź w Ilustracji”, 1 I 1938, nr 1, s. 1.
  2. Powstańcze biogramy – Otto Axer.
  3. Miasto st. Warszawa – Cmentarze.
  4. M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  5. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  6. M.P. z 1953 r. nr 106, poz. 1422 „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej w związku z 40-leciem pracy Państwowego Teatru Polskiego w Warszawie”.
  7. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400, s. 1630.
  8. Nagrody na Festiwalu Sztuk Radzieckich Trybuna Ludu z 24 grudnia 1949 r.
  9. a b c d Encyklopedia, Otto Axer, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2019-12-28] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]