Owoc Ducha Świętego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Owoc Ducha Świętegometafora stosowana przez świętego Pawła, aby opisać zbiór cnót będących rezultatem wpływu Ducha Świętego na osobowość człowieka. Znajduje się ona w Liście do Galatów 5,22-23.

Źródło metafory[edytuj | edytuj kod]

Święty Paweł najwyraźniej czerpie inspiracje z niektórych miejsc Starego Testamentu. Na przykład w Księdze Joela zawarto proroctwo o drzewie i winorośli, które zrodzą owoc pod wpływem Ducha (Joela 2,18 do 3,2). W innych miejscach porównano Izrael do owocującego drzewa lub do winnicy. Prorok Izajasz porównuje Izrael do winnicy, która nie rodzi owoców. Tymi owocami miały być dobre uczynki (Izajasza 5,1-7)[1].

Kontekst[edytuj | edytuj kod]

Święty Paweł w Liście do Galatów polemizuje ze zwolennikami uzupełnienia wiary w Chrystusa przestrzeganiem niektórych przepisów Prawa Mojżeszowego. Zbawienie uzależniali m.in. od obrzezania każdego wierzącego w Chrystusa. Paweł za pomocą alegorii oraz cytatów ze Starego Testamentu uwypukla potrzebę raczej okazywania wiary w Chrystusa, niż zachowywania przepisów Prawa. Zwrócił też uwagę, że wiara w Chrystusa nie tylko posiada moc usprawiedliwiania, ale również obdarza wolnością od Prawa (5,1). Pojawia się jednak kwestia: Na czym polega ta wolność. Czy człowiek wierzący w Chrystusa może robić co chce? Święty Paweł daje przeczącą odpowiedź: Człowiek wierzący w Chrystusa musi zachowywać się odpowiednio i w omawianym przez nas fragmencie podaje co takiego musi robić.

Miłość (Greckie: agape, Łacińskie: caritas)[edytuj | edytuj kod]

Miłość to działanie polegające na dawaniu siebie innym dla ich dobra, niezależne od osobistych sympatii czy odczuć. Skłania do ofiarnego postępowania i nie oczekuje na wynagrodzenie. Taką miłość okazał Chrystus umierając za nas[2].

Radość (Greckie: chara, Łacińskie: gaudium)[edytuj | edytuj kod]

Radość to pewien rodzaj dobrego samopoczucia bez względu na sytuację. Powstrzymuje ona od całkowitej rozpaczy, pozwala pozytywnie patrzeć na przyszłość.

Pokój (Greckie: eirene, Łacińskie: pax)[edytuj | edytuj kod]

Pokój to uczucie pozwalające na wyciszenie emocji związanych z uświadomieniem sobie, w jakiej sytuacji znajdujemy się przed Bogiem. W wyniku grzechu jesteśmy wrogami Boga. Dzięki wierze w ofiarę Jezusa Chrystusa możemy poczuć ulgę i zbytnio nie martwić się grzesznym stanem.

Cierpliwość (Greckie: makrothumia, Łacińskie: longanimitas)[edytuj | edytuj kod]

Słowo greckie makrothumia etymologicznie znaczy "długi oddech". Odnosi się do reakcji wobec drażniących cech drugiego człowieka oraz niespodziewanych utrudnień w życiu. Zawiera w sobie myśl o studzeniu irytacji, wyrozumiałości, spokojnym czekaniu, niewzruszonym trwaniu przy swoich zasadach.

Życzliwość (Greckie: chrestotes, Łacińskie: benignitas)[edytuj | edytuj kod]

Życzliwość to czuła troska o innych, będących w potrzebie. Osoba życzliwa jest delikatna, miła, przyciąga swoją osobowością innych.

Dobroć (Greckie: agathosune, Łacińskie: bonitas)[edytuj | edytuj kod]

Słowo to określa moralną postawę człowieka, który nie potrzebuje wyraźnych praw, co ma dobrego czynić. Wykracza w swym postępowaniu poza to, co wymaga poczucie sprawiedliwości. To żarliwe obstawanie przy tym, co właściwe.

Wierność (Greckie: pistis, Łacińskie: fides)[edytuj | edytuj kod]

Człowiek wierny jest godny zaufania, rzetelny.

Łagodność (Greckie: prautes, Łacińskie: modestia)[edytuj | edytuj kod]

Termin grecki prautes posiada bogate znaczenie. Odnosi się do postawy charakteryzującej się łagodnością, uprzejmością, życzliwością i skromnością. Pozwala zachować godność w obliczu prześladowań. Nie jest to jednak bierna postawa, pozwala ona obstawać przy swoich zasadach nie czyniąc nikomu krzywdy.

Samokontrola (Greckie: egkrateia, Łacińskie: continentia)[edytuj | edytuj kod]

Niektórzy tłumaczą na "opanowanie". Objawia się nieimpulsywnym zachowaniem, kontrolą nad osobistymi pragnieniami, jeżeli stoją w sprzeczności z prawem Boga.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. G.F. Hawthorne, R.P. Martin, D.G. Reid (red.), Słownik teologii św. Pawła, s. 559.
  2. Poszczególne cechy opracowano na podstawie: W. Barclay, List do Galacjan, Poznań 2002; J. MacArthur, Komentarz MacArthura do Nowego Testamentu, Gdańsk 2015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Barclay, List do Galacjan, Poznań 2002.
  • G. F. Hawthorne, R. P. Martin, D. G. Reid, Słownik teologii św. Pawła, Warszawa 2010.
  • J. MacArthur, Komentarz MacArthura do Nowego Testamentu, Gdańsk 2015.