Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972 – 400 m stylem dowolnym mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pływanie
400 m stylem dowolnym mężczyzn
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972
1968 1976
Miejsce  RFN
Monachium
Termin 1 września 1972 (eliminacje i finał)
Liczba ekip 28
Liczba sportowców 43
Obiekt rozgrywek Olympia Schwimmhalle
Złoty medal Złoty medal Brad Cooper
 Australia
Srebrny medal Srebrny medal Steve Genter
 Stany Zjednoczone
Brązowy medal Brązowy medal Tom McBreen
 Stany Zjednoczone
Pływanie na
Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972
Swimming pictogram.svg
Styl dowolny
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
400 m mężczyźni kobiety
800 m kobiety
1500 m mężczyźni
Styl grzbietowy
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
Styl klasyczny
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
Styl motylkowy
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
Styl zmienny
200 m mężczyźni kobiety
400 m mężczyźni kobiety
Sztafety – styl dowolny
4 × 100 m mężczyźni kobiety
4 × 200 m mężczyźni
Sztafety – styl zmienny
4 × 100 m mężczyźni kobiety

400 m stylem dowolnym mężczyzn – jedna z konkurencji pływackich rozgrywanych podczas XX Igrzysk Olimpijskich w Monachium. Eliminacje i finał odbyły się 1 września 1972 roku.

Początkowo mistrzem olimpijskim został Amerykanin Rick DeMont, czasem 4:00,26 poprawiając rekord olimpijski i 0,01 s wyprzedzając Australijczyka Brada Coopera. Dwa dni później DeMont został zdyskwalifikowany za doping, ponieważ amerykańska delegacja nie sprawdziła, że lek na astmę, który zawodnik przyjmował, zawierał zabronione substancje. W tej sytuacji złoty medal otrzymał drugi na mecie reprezentant Australii, a kiedy poinformowano go o tym, powiedział: "Nie chcę tego medalu". Pozostałe medale na podium zajęli Steve Genter (4:01,94) i Tom McBreen (4:02,64)[1].

Wcześniej, w eliminacjach, rekord olimpijski był poprawiany trzykrotnie, kolejno przez: Szweda Bengta Gingsjö, Amerykanina Steve'a Gentera i Australijczyka Brada Coopera.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Przed zawodami rekord świata i rekord olimpijski wyglądały następująco:

Rekord Zawodnik Czas Miejsce Data
Rekord świata Stany Zjednoczone Kurt Krumpholz 4:00,11 Stany Zjednoczone Chicago 4 sierpnia 1972 [2]
Rekord olimpijski Stany Zjednoczone Mike Burton 4:09,0 Meksyk Meksyk 23 października 1968 [3]

W trakcie zawodów ustanowiono następujące rekordy:

Data Etap konkurencji Zawodnik Czas Rekord
1 września wyścig eliminacyjny 2 Szwecja Bengt Gingsjö 4:06,59 OR
1 września wyścig eliminacyjny 3 Stany Zjednoczone Steve Genter 4:05,89 OR
1 września wyścig eliminacyjny 4 Australia Brad Cooper 4:04,59 OR
1 września finał Australia Brad Cooper 4:00,27 OR

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Wyścig Zawodnik Państwo Czas Uwagi
1. 4 Brad Cooper  Australia 4:04,59 Q, OR
2. 4 Werner Lampe  RFN 4:04,80 Q
3. 5 Rick DeMont  Stany Zjednoczone 4:05,70 Q
4. 3 Steve Genter  Stany Zjednoczone 4:05,89 Q
5. 5 Graham Windeatt  Australia 4:05,92 Q
6. 6 Tom McBreen  Stany Zjednoczone 4:06,09 Q
7. 6 Brian Brinkley  Wielka Brytania 4:06,44 Q
8. 2 Bengt Gingsjö  Szwecja 4:06,59 Q
9. 6 Graham White  Australia 4:08,29
10. 3 Anders Bellbring  Szwecja 4:08,38
11. 2 Hans Fassnacht  RFN 4:09,23
12. 4 Ralph Hutton  Kanada 4:09,27
13. 2 Udo Poser  NRD 4:09,62
14. 1 Gunnar Larsson  Szwecja 4:09,88
15. 5 Gerardo Vera  Wenezuela 4:11,37
16. 3 Aleksandr Samsonow  ZSRR 4:11,46
17. 1 Ton van Klooster  Holandia 4:11,72
18. 5 Jorge Delgado  Ekwador 4:12,29
19. 2 Peter Rosenkranz  RFN 4:14,01
20. 5 Mark Treffers  Nowa Zelandia 4:14,10
21. 3 Wolfram Sperling  NRD 4:14,73
22. 1 Guillermo García  Meksyk 4:15,33
23. 4 Władysław Wojtakajtis Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 4:16,04 NR
24. 6 Ron Jacks  Kanada 4:16,08
25. 3 Wiktor Aboimow  ZSRR 4:17,04
26. 5 Antonio Corell  Hiszpania 4:17,81
27. 6 Klaus Dockhorn  NRD 4:17,98
28. 4 Alfredo Machado  Brazylia 4:18,05
29. 1 Alain Charmey  Szwajcaria 4:18,25
30. 6 Guillermo Pacheco  Peru 4:18,78
31. 4 Arnaldo Cinquetti  Włochy 4:19,49
32. 1 Bruce Robertson  Kanada 4:20,31
33. 2 Tomás Becerra  Kolumbia 4:20,78
34. 3 Sverre Kile  Norwegia 4:20,86
35. 4 Gustavo González  Argentyna 4:21,22
36. 5 Jo O-ryeon  Korea Południowa 4:21,78
37. 3 José Luis Prado  Meksyk 4:22,31
38. 2 Dae Imlani  Filipiny 4:24,01
39. 6 François Deley  Belgia 4:24,73
40. 1 Neil Dexter  Wielka Brytania 4:24,80
41. 1 Kamal Kenawi Ali Moustafa  Egipt 4:24,97
42. 3 Friðrik Guðmundsson  Islandia 4:26,25
43. 2 Dimitrios Theodoropoulos Junta czarnych pułkowników Grecja 4:30,54

Finał[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Zawodnik Państwo Czas Uwagi
Gold medal icon.svg Brad Cooper  Australia 4:00,27 OR
Silver medal icon.svg Steve Genter  Stany Zjednoczone 4:01,94
Bronze medal icon.svg Tom McBreen  Stany Zjednoczone 4:02,64
4. Graham Windeatt  Australia 4:02,93
5. Brian Brinkley  Wielka Brytania 4:06,69
6. Bengt Gingsjö  Szwecja 4:06,75
7. Werner Lampe  RFN 4:06,97
Rick DeMont  Stany Zjednoczone 4:00,26 DSQ

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]