Pałac Janaszów w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac Janaszów w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. 632A z 1 lipca 1965
Ilustracja
Widok pałacu od strony ulicy Zielnej
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Zielna 49
Styl architektoniczny neobarok
Architekt Jan Heurich starszy
Rozpoczęcie budowy 1870
Ukończenie budowy 1880
Ważniejsze przebudowy 1970–1973 (odrestaurowany)
Pierwszy właściciel Jakub Janasz
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Janaszów w Warszawie
Pałac Janaszów w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Janaszów w Warszawie
Pałac Janaszów w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Janaszów w Warszawie
Pałac Janaszów w Warszawie
Ziemia52°14′14,215″N 21°00′20,264″E/52,237282 21,005629

Pałac Janaszów (znany także jako pałac Janaszów Czackich) – pałac znajdujący się w Warszawie przy ul. Zielnej 49.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac wzniesiono dla Jakuba Janasza, zamożnego przedstawiciela warszawskiej finansjery, w latach 1874–1880 według projektu Jana Heuricha starszego w stylu neobarokowym[1]. Heurich nadał budynkowi cechy charakterystyczne dla paryskich pałaców przyulicznych. Na uwagę zasługuje m.in. wysokie pierwsze piętro z balkonem z żeliwną kratą wzdłuż całej elewacji frontowej.

W 1893 posiadłość odziedziczyła żona Janasza, Róża z Goldstandów i córki Wiktoria Krzywoszewska i Julia Gutmanowa. W tym samym roku sprzedały one pałac hr. Feliksowi i Zofii z Ledóchowskich Czackim. W 1939 budynek stał się własnością Polskiego Związku Przemysłowców Metalowych. Pałac zatracił cechy reprezentacyjne i zaczął pełnić funkcję kamienicy czynszowej.

Podczas II wojny światowej budynek został tylko nieznacznie uszkodzony. Po wojnie przeznaczono go na biura, co doprowadziło do dewastacji reprezentacyjnych wnętrz.

W latach 1970–1973 pałac przeszedł gruntowną renowację, po której swoją siedzibę znalazła tutaj dyrekcja Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków. W czasie remontu przywrócono dawny wygląd elewacji frontowej. Odtworzono również wnętrza.

Pierwotnie pałac stał w linii zwartej zabudowy zachodniej pierzei ulicy Zielnej, dopiero po zniszczeniach wojennych stał się budynkiem wolnostojącym[2]. Jest najlepiej zachowanym pałacem warszawskim pochodzącym z II połowy XIX wieku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 50. ISBN 83-908950-8-0.
  2. Andrzej Zborski, Tomasz Markiewicz: Między Bagatelą a Zgodą.... Warszawa: NeoMedia, 2010, s. 71. ISBN 978-83-921470-3-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz S. Jaroszewski: Księga Pałaców Warszawy. Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 176. ISBN 83-223-2047-7.
  • Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas Architektury Warszawy. Arkady, 1977, s. 251.
  • Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. "Arkada" Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 323. ISBN 83-908950-8-0.