Pałac w Koropcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Koropcu
Pałac w Koropcu, ukr. Палац Бадені в Коропці
Ilustracja
Pałac w Koropcu
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Koropiec
Typ budynku Pałac
Styl architektoniczny Klasycyzm, neorenesans
Inwestor Mysłowscy
Ukończenie budowy XIX w.
Ważniejsze przebudowy 1893 r.
Pierwszy właściciel Mysłowscy
Kolejni właściciele Stanisław Marcin Badeni
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Pałac w Koropcu
Pałac w Koropcu
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac w Koropcu
Pałac w Koropcu
Ziemia48°56′19″N 25°10′46″E/48,938611 25,179444

Pałac w Koropcu – pierwotny klasycystyczny pałac zwieńczony czterospadowym dachem został wzniesiony przez Mysłowskich, właścicieli wsi[1] na początku XIX w.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Na początku XIX wieku rodzina Mysłowskich herbu Rawicz zbudowała w Koropcu niewielki pałac klasycystyczny. Pod koniec XIX wieku majątek nabył Stanisław Marcin Badeni, który rozpoczął po 1893 roku przebudowę rezydencji w stylu neorenesansu wiedeńskiego[2], wg projektu projektu nieznanego architekta. Prace budowlane zostały ukończone w 1906 roku. Od 1890 do lat dwudziestych XX wieku w pałacu mieściła się prywatna kaplica katolicka, najpierw rodziny Mysłowskich, a następnie Badenich. Pałac został częściowo zniszczony w latach 1914-1920 i wyremontowany w okresie międzywojennym. Pałac otaczał park krajobrazowy, ukształtowany przez słynnego ogrodnika Arnolda Röhringa, twórcę Parku stryjskiego we Lwowie. Przed 1939 rokiem park liczył 200 ha, a obecnie jego powierzchnia wynosi już tylko około 6 ha. Po śmierci Stanisława Badeniego w roku 1912 majątek przypadł jego najmłodszemu synowi, Stefanowi (1885-1961), który był jego właścicielem do 1939 r.

Po 1945 r. mieścił się w nim dom dziecka i szkoła.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IV. Warszawa: 1880-1902, s. 414.
  2. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 90-96, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]