Państwowy Instytut Meteorologiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralny Instytut Meteorologiczny (PIM) został założony w 1919. Pierwszym dyrektorem został prof. dr Władysław Gorczyński. W późniejszych latach Instytutem kierowali m.in. J. Lugeon i Jan Blaton.

Początkowo Instytut mieścił się w Warszawie przy ul. Śniadeckich 8, lecz wkrótce otrzymał 14 pokoi w Pałacu Staszica przy Krakowskim Przedmieściu. W 1922 został przemianowany na Państwowy Instytut Meteorologii.

Polska sieć synoptyczna składała się w 1924 z siedmiu stacji: Warszawy, Poznania, Lwowa, Wilna, Gdańska i Pińska. Korzystano też z pomieszczenia w obserwatorium astronomicznym na szczycie Pop Iwana w Beskidach Wschodnich. Wydział Morski PIM otrzymał siedzibę w 1930 w Obserwatorium Morskim w Gdyni.

Rozważano połączenie PIM z Państwowym Instytutem Hydrologicznym. Budowa wspólnej siedziby połączonych instytutów na warszawskich Bielanach nie doszła do skutku z powodu wybuchu II wojny światowej.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Gazeta Obserwatora IMGW, Rok LIII, zesz. 1/2004, Państwowy Instytut Meteorologiczny, s. 6