Pachomiusz (Kiedrow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pachomiusz
Piotr Kiedrow
arcybiskup czernihowski
ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1876
Jarańsk
Data i miejsce śmierci 1947
Kotielnicz
arcybiskup czernihowski
Okres sprawowania 1923-1930
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1898
Diakonat do 1899
Prezbiterat 1899
Chirotonia biskupia 30 sierpnia 1911
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 sierpnia 1911
Konsekrator Antoni (Chrapowicki)
Współkonsekratorzy Nikon (Biessonow), Włodzimierz (Tichonicki), Tadeusz (Uspienski)

Pachomiusz, imię świeckie Piotr Pietrowicz Kiedrow (ur. 30 lipca 1876 w Jarańsku, zm. 1937 w Kotielniczu) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kapłana prawosławnego. Wcześniej stracił ojca i był odtąd wychowywany samotnie przez matkę. Miał siostrę Wierę i dwóch braci: Polikarpa i Michaiła. Obaj zostali następnie prawosławnymi biskupami pod imionami zakonnymi Awerkiusz i Michał[1].

W 1896 rozpoczął naukę w Kazańskiej Akademii Duchownej, którą ukończył jako kandydat nauk teologicznych cztery lata później. W czasie studiów, w 1898, złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Pachomiusz. Na hieromnicha został wyświęcony rok później. Po ukończeniu studiów został skierowany do pracy w szkole duchownej w Lipiecku, gdzie był asystentem nadzorcy. Trzy lata później powierzono mu stanowisko nadzorcy szkoły duchownej w Krzemieńcu, zaś od 1904 do 1911 kierował szkołą nauczycielską św. Teodora przy monasterze Trójcy Świętej w Dermaniu, od 1905 jako archimandryta. Od 1906 był także przełożonym monasteru w Dermaniu[2].

30 sierpnia 1911 przyjął chirotonię na biskupa nowogrodzko-siewierskiego, wikariusza eparchii czernihowskiej. Po pięciu latach jego tytuł uległ zmianie na biskup starodubski. W roku następnym został ordynariuszem tejże eparchii czernihowskiej[2]. Brał udział w obradach Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego 1917-1918. W 1922 został po raz pierwszy aresztowany i skazany na karę zesłania. W roku następnym otrzymał godność arcybiskupią. Przez kilka miesięcy administrował eparchią jarosławską i rostowską, pozostając formalnie biskupem czernihowskim. W rzeczywistości do 1925 nie mógł udać się do swojej eparchii, zmuszony do pozostawania w Kijowie, a następnie w Moskwie. W 1925 został aresztowany ponownie i do 1936 przebywał kolejno na zesłaniach i w więzieniach. Zmarł w 1937, a jego grób stał się miejscem nieformalnego kultu[2]. Według źródeł związanych z Cerkwią katakumbową w ostatnich latach zaliczał się do antysergian, surowo krytykował decyzję metropolity moskiewskiego Sergiusza, by złożyć deklarację lojalności Cerkwi wobec władz radzieckich[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]