Palowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Palowice
Kaplica św. Jana Nepomucena
Kaplica św. Jana Nepomucena
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat POL powiat rybnicki flag.svg rybnicki
Gmina Czerwionka-Leszczyny
Liczba ludności (2011) 1 468[1]
Strefa numeracyjna 32
Kod pocztowy 44-246[2]
Tablice rejestracyjne SRB
SIMC 0214008
Położenie na mapie gminy Czerwionka-Leszczyny
Mapa lokalizacyjna gminy Czerwionka-Leszczyny
Palowice
Palowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Palowice
Palowice
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Palowice
Palowice
Położenie na mapie powiatu rybnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu rybnickiego
Palowice
Palowice
Ziemia50°05′58″N 18°43′34″E/50,099444 18,726111
Strona internetowa miejscowości

Palowice (niem. Pallowitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie rybnickim, w gminie Czerwionka-Leszczyny. Wieś leży historycznie na Górnym Śląsku.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

Według danych z 30 czerwca 2011 roku wieś liczyła 1468 mieszkańców[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży w dorzeczu Rudy, od południa, wschodu i zachodu okalają ją kompleksy leśne, będące częścią parku krajobrazowego Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich. Południowe tereny wsi, leżące przy granicy z Żorami i Woszczycami, znane są pod nazwą Pojezierze Palowickie. Znajduje się tam zespół dużych stawów w dolinie potoku Jesionka: Jesionka, Łanuch i Garbocz. Poza tymi największymi, w Palowicach znajduje się także więcej mniejszych stawów.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Palowice[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0214014 Hochołóg część wsi
0214037 Pawłów część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi po raz pierwszy pojawiła się w dokumencie wydanym 25 lutego 1308 r., w którym książę raciborski Leszek przekazał jednemu ze swych poddanych Hochołóg – przysiółek Palowic, resztę wsi zostawiając pod władaniem książęcym. Pierwszym prywatnym właścicielem Palowic został Maciej Osiński, który ok. 1480 r. sprzedał wieś Mikołajowi Skrzytowskiemu. Przez kolejne wieki, wieś niemal co chwilę przechodziła z rąk do rąk. Ostatnimi jej właścicielami (do 1945 r.) była rodzina Thiele-Wincklerów[5].

Topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 roku notuje stosunki ludnościowe na terenie wsi – "Das Dorf besteht aus 70 Haushaltungen mit 313 polnisch Sprechenden(...)." czyli w tłumaczeniu na język polski "Wieś zawiera 70 gospodarstw domowych z 313 mieszkańcami mówiącymi po polsku(...)"[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Instytutu Dziedzictwa, we wsi znajdują się następujące zabytki[7]:

Wspólnoty religijne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Palowic działalność duszpasterską prowadzą:

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez miejscowość przebiegają następujące trasy rowerowe:

  • szlak rowerowy niebieski niebieska trasa rowerowa nr 291 – OrnontowiceWoszczyce (18,5 km)
  • szlak rowerowy czerwony czerwona trasa rowerowa nr 305 – Palowice – Żory

Znane osoby związane z Palowicami[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Liczba ludności w oparciu o dane GUS
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. Aleksander Żukowski, Anna Gudzik: Szlakami Zielonego Śląska 1. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2010, s. 233-234. ISBN 978-83-60891-27-8.
  6. Felix Triest 1865 ↓, s. 799.
  7. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie. 2018-09-30.
  8. Obiekty zabytkowe, www.palowice.net [dostęp 2017-11-25] (pol.).


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Felix Triest: Topographisches handbuch von Oberschliesen. Breslau: Verlag von Wilh. Gottl. Korn, 1865.
  • R. Dulias, A. Hibszer; Województwo śląskie. Przyroda, Gospodarka, Dziedzictwo kulturowe, Kraków 2004, s. 198.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]