Papua Zachodnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Papua Zachodnia
prowincja
ilustracja
Herb Flaga
herb Papui Flaga
Państwo  Indonezja
Siedziba Manokwari
Gubernator Dominggus Mandacan
Powierzchnia 140 376 km²
Populacja (2019)
• liczba ludności

963 600
• gęstość 7 os./km²
Strefa czasowa UTC+9
Adres urzędu:
{{{adres urzędu}}}
Położenie na mapie Indonezji
Położenie na mapie
Strona internetowa

Papua Zachodnia (indonez. Papua Barat) – prowincja w Indonezji na wyspie Nowa Gwinea; powstała w 2003 r. z części prowincji Papua jako Irian Jaya Zachodni (Irian Jaya Barat). Nazwę prowincji na obecną zmieniono 7 lutego 2007.

Powierzchnia prowincji wynosi 140 376 km²; zamieszkuje ją 963 tys. mieszkańców (2019); stolicą jest Manokwari. Dzieli się na 1 okręg miejski i 8 dystryktów. Obejmuje półwysep Ptasia Głowa oraz leżące na zachód wyspy Raja Ampat (m.in. Waigeo, Misool, Salawati).

Główne miasta: Sorong, Manokwari, Fak-fak.

Od powstania Indonezji na wyspie działa silny ruch separatystyczny, dążący do oderwania Irianu od Indonezji. W listopadzie 2004 doszło do ugody, na mocy której prowincji Irian Jaya Zachodni przyznano autonomię. Nie zgodzono się jednak na ponowne połączenie prowincji Irian Jaya Zachodni i Papua, z obawy przed dążeniami do przyłączenia kraju do Papui-Nowej Gwinei.

Określenie „Papua Zachodnia” bywa także odnoszone do całej zachodniej części Nowej Gwinei (na którą administracyjnie składają się prowincje Papua i Papua Zachodnia)[1][2], w opozycji do wschodniej części wyspy (należącej do niepodległej Papui-Nowej Gwinei)[3].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Papua Zachodnia dzieli się na 8 dystryktów (kabupaten) i jedno miasto (kota), w nawiasie są stolice:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. West Papua, Tapol [dostęp 2020-02-09] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-09] (ang.).
  2. Petr Jahoda, Žijící lidé pravěku, Tigris, 2003, s. 110, ISBN 978-80-86062-14-3 (cz.).
  3. Angela Kluge, A grammar of Papuan Malay, Language Science Press, 2016, s. 2, ISBN 978-3-944675-86-2 (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]