Park Karola Kurpińskiego w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park Karola Kurpińskiego
Ilustracja
Park Kurpińskiego latem (w tle kościół św. Rocha)
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Dzielnica Osiedle Rataje
Powierzchnia poniżej 1 ha
Data założenia 1938
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Park Karola Kurpińskiego
Park Karola Kurpińskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park Karola Kurpińskiego
Park Karola Kurpińskiego
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Park Karola Kurpińskiego
Park Karola Kurpińskiego
Ziemia52°23′56,8″N 16°56′51,8″E/52,399111 16,947722

Park Karola Kurpińskiego - park miejski w Poznaniu, na Świętym Rochu, na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Rataje, przylegający do ulic Serafitek i Świętego Rocha.

Park został urządzony w jesieni 1938. Niewielka przestrzeń (poniżej 1 ha) zagospodarowana została w sposób nietypowy dla ówczesnych poznańskich parków - zastosowano dużą liczbę roślin pnących i małą architekturę złożoną z kamieni i głazów. Park zastąpił wcześniej tu istniejącą strzelnicę bractwa kurkowego, sprzedaną miastu w 1920 (realizację parku opóźnił Wielki Kryzys, następnie szerzej zakrojony projekt Władysława Czarneckiego z 1936 odłożono z przyczyn finansowych, ostatecznie realizując skromniejszy zakres prac według projektu Romana Marcińca). Obiekt był w dwudziestoleciu międzywojennym szczególnie popularny wśród matek z dziećmi[1]. Po zaniedbaniach komunizmu i koniecznej rewitalizacji, został ponownie udostępniony spacerowiczom na przełomie lipca i sierpnia 2004. Od strony północnej stoi duża tablica informacyjna upamiętniająca Karola Kurpińskiego, ufundowana przez Towarzystwo Muzyczne im. Karola Kurpińskiego we Włoszakowicach we współpracy z Zarządem Zieleni Miejskiej.

Z roślin rosnących w tym miejscu należy wymienić: klony, brzozy, wiązy, lipy, wierzby, dęby, platany, żywotniki, grochodrzewy, kasztanowce i wejmutki. Istnieje też jedna morwa biała.

Dojazd zapewniają tramwaje linii 5, 13 i 16 do przystanku Politechnika.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Y. Łuczak, Spacerownik Poznański, Biblioteka Gazety Wyborczej, Agora, Warszawa, 2013, s.207, ​ISBN 978-83-268-0055-9

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Helena Szafran, Miasto Poznań i okolica, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań, 1959, ss.120-121
  2. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ​ISBN 978-83-7445-018-8
  3. http://parkipoznania.cba.pl/articles.php?article_id=4 - o parku (dostęp 19.12.2010)