Parteniusz (Lewicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Parteniusz
Pamfił Lewicki
arcybiskup tulski i bielowski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 28 września 1858
Plewiszcze
Data śmierci 1921
arcybiskup tulski i bielowski
Okres sprawowania 1911–1917
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne styczeń 1894
Prezbiterat 26 stycznia 1894
Sakra biskupia 10 października 1899
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 października 1899

Parteniusz, imię świeckie Pamfił Andriejewicz Lewicki (ur. 28 września 1858 w Plewiszczu, zm. 1921) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Ukończył seminarium duchowne w Połtawie, a następnie Kijowską Akademię Duchowną, uzyskując tytuł kandydata nauk teologicznych (1884). W 1884 został pomocnikiem nadzorcy szkoły duchownej w Perejasławiu. W styczniu 1894 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Parteniusz. 26 stycznia tego samego roku został wyświęcony na hieromnicha i wyznaczony na nadzorcę szkoły duchownej w Zwienigorodzie. Jeszcze w tym samym roku przeniesiony na stanowisko inspektora Wifańskiego seminarium duchownego, zaś w 1895 mianowany jego rektorem, z godnością archimandryty. W 1897 został rektorem seminarium duchownego w Moskwie.

10 października 1899 miała miejsce jego chirotonia na biskupa możajskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Tradycyjnie łączył urząd z godnością przełożonego monasteru św. Sawy Storożewskiego[1]. W 1904 objął katedrę podolską i bracławską, w 1908 został przeniesiony do eparchii tulskiej i bielowskiej. W 1911 otrzymał godność arcybiskupią. W 1917 przeszedł w stan spoczynku i cztery lata później zmarł.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Klemens (Wiernikowski)
Biskup podolski
1904 – 1908
Następca
Serafin (Gołubiatnikow)