Pasticcio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pasticcio – utwór muzyczny, stworzony przez kilku kompozytorów. W XVII i XVIII wieku odmiana opery, polegająca na łączeniu odcinków muzycznych z różnych oper w jednym dziele o odrębnym libretto. Rozumiane może być jako dobieranie arii różnych autorów (la musica di differenti autori) do opery przez autora pasticcia ze względu na upodobania słuchaczy albo jako przemyślana kompozycja, w której wykorzystuje się dzieła innych autorów[1].

Przykładami są opera Mucjusz Scaevola, w której stworzeniu uczestniczył m.in. Georg Friedrich Händel oraz L'oracolo in Messenia Vivaldiego, którą wystawiano w formie pasticcio, wykorzystując utwory m.in. Geminiana Giacomellego i Riccarda Broschiego[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]