Patrycja Dołowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Patrycja Dołowy
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1978
Boston
Narodowość polska
Dziedzina sztuki fotografia
Nagrody

Nagroda im. Karola Sabatha, 2011

Strona internetowa

Patrycja Dołowy (ur. w 1978 w Bostonie) – polska fotografka, artystka multimedialna, autorka sztuk teatralnych, esejów, artykułów, popularyzatorka nauki i sztuki,  działaczka społeczno-kulturalna, kierownik BioCentrum Edukacji Naukowej i prezeska Fundacji BioEdukacji[1], członkini prezydium Rady Upowszechniania Nauki Polskiej Akademii Nauk[2] od 2015 roku prezeska Polskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Naukowych Naukowi.pl[3], od 2017 roku prezeska Fundacji Przestrzenie[4], doktor nauk przyrodniczych[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w 1978 roku w Bostonie, w stanie Massachusetts, w Stanach Zjednoczonych. Mieszka w Warszawie. W 2002 roku skończyła Uniwersytet Warszawski, w 2005 roku – Akademię Fotografii Artystycznej Wrocławskich Szkół Fotograficznych. Jej praca dyplomowa pt.: Lilith odchodzi… pod kierunkiem dr Piotra Komorowskiego, otrzymała wyróżnienie. W 2007 roku uzyskała tytuł doktora nauk przyrodniczych[1] z zakresu mikrobiologii[2]. Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. W 2012 i 2017 roku była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego[5].

Działalność społeczna i kulturalna[edytuj | edytuj kod]

Patrycja Dołowy zaangażowana jest w działalność społeczną i społeczno-kulturalną. Wchodzi w skład Rady Upowszechniania Nauki Polskiej Akademii Nauk[2], była działaczką, a od 2010 roku wiceprezeską Fundacji MaMa, od 2015 roku prezeską Polskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Naukowych Naukowi.pl[3], od 2017 roku prezeską Fundacji Przestrzenie[4], od 2018 roku kierownik BioCentrum Edukacji Naukowej i prezeską Fundacji BioEdukacji[6]. Prowadzi warsztaty aktywizujące dla kobiet, warsztaty z analizy i interpretacji fotografii, popularnonaukowe, a także warsztaty dla dzieci i młodzieży. Współpracowała m.in. z Centrum Kultury Jidysz, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Historii Żydów Polskich  POLIN[7]. Pełniła funkcję wicenaczelnej „Academii[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Patrycja Dołowy zaczynała od subiektywnej fotografii inscenizowanej, używając klasycznych technik. Klisze barwiła, malowała, wydrapywała, gniotła. Swoje sesje nazywała seansami. Tworzyła cykle fotograficzne oraz prace multimedialne z miastem w tle. Jest autorką m.in. projektów artystycznych „Sztuka Matek[8], „Widoczki: Pamięć miasta/Pamięć ciała[5] , „Alternatywne historie”, „Ślady” (z Julią Fiedorczuk)[9]. Obecnie działa na pograniczu dyscyplin artystycznych łącząc obrazy ze słowami, tekstami, muzyką i działaniami performatywnymi. Zajmuje się problematyką trudnej pamięci. W swojej pracy bazuje m.in. na historii mówionej i świadectwach, przeprowadziła dziesiątki wywiadów ze świadkami historii, wysłuchała setki opowieści[7]. Prace i teksty publikuje w pismach artystycznych i kulturalnych, w prasie i w magazynach wielkonakładowych. Jej twórczość ukazywała się w czasopismach artystycznych i kulturalnych: „Format”, „Tytuł Roboczy Otwarty Magazyn Sztuki”, „Niezbędnik Kulturalny”, „Furia”, „Op.cit.”, a także w pismach wielkonakładowych, m.in. w: „Exclusiv”, „Gaga”, „Kobieta i Życie”, „Wysokie Obcasy”. Publikowała też m.in. w „Focus”, „Kontakt”, „Polityka”. Współpracowała z czasopismami „ACADEMIA” i „Przekrój[10].

W 2005 roku opublikowała album „Efemeryki/Ephemerics” (Warszawa, 2005). Autorka książki "Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu" (wyd. Czarne, 2019)[11]. Współautorka książek: „Przecież ich nie zostawię. O żydowskich opiekunkach w czasie wojny” (wyd. Czarne, 2018, pod. red. Magdaleny Kicińskiej i Moniki Sznajderman), „25 rozmów na 25-lecie” (Fundacja na rzecz Nauki Polskiej, 2016, z Anną Mateją, Aleksandrą Stanisławską i Olafem Szewczykiem), „Miasto oczami kobiet” (Fundacja MaMa, 2012, z Justyną Biernacką), rozdziałów w publikacjach zbiorowych (m. in. w: „Co to znaczy być matką w Polsce”, Fundacja MaMa, 2009, w: „ Przewodniczka po Krakowie Emancypantek. Tom III”, Fundacja Przestrzeń Kobiet, 2011)[12], sztuk teatralnych („Wanda”, z Sylwią Chutnik, 2013, reż. Paweł Passini, premiera Narodowy Stary Teatr w Krakowie, opublikowana w „Polska Dramatyczna. Antologia 3” pod red. W. Balucha, 2014, kilkakrotnie nagradzanych: „Hideout/Kryjówka”, 2014[13], premiera neTTheatre, Centrum Kultury w Lublinie, „Dziady. Twierdza Brześć”, 2015, premiera Akademicki Teatr Dramatyczny w Brześciu[14], „Matki”, 2016[15], premiera Teatr Żydowski w Warszawie, wszystkie w reżyserii Pawła Passiniego, dramaturgii do „Piotrusia Pana” na podstawie powieści J.M. Barrie'go, 2016[16], premiera Nowy Teatr w Warszawie, reż. Łukasz Kos, „Turyści” na podstawie „Much” J.P. Sartre’a[16], 2017, premiera Centrum Lubelska 30/32, w reż. Dawida Żakowskiego, „Hindełe, Siostra Sztukmistrza”, 2017 premiera Teatr im. L. Osterwy w Lublinie, reż. Paweł Passini). Współtwórczyni przedstawień „Polifonie” (2015) i „Polifonie: Dźwięki ulicy Zamenhofa” (2016) dla Muzeum POLIN (z Marią Porzyc) i performanców (m.in. „Widoczki: Pamięć miasta/pamięć ciała”, rozpoczęty w 2011 r., „Kiosk”, 2012, „Szafa pamięci”,2013 z Żukiem Piwkowskim, „Kostka pamięci”, 2014, z Justyną Biernacką, „Linia żeńska”, 2015, z Sylwią Chutnik, „Kapsuła czasu”, 2015, z Justyną Biernacką, „Memorysound”[17], 2017).

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zespół – Biocentrum Edukacji Naukowej [dostęp 2019-03-17] (pol.).
  2. a b Redaktor Strony Komitetu, Skład, www.run.pan.pl [dostęp 2017-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-04] (pol.).
  3. a b c Zarząd », www.naukowi.pl [dostęp 2017-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-04] (pol.).
  4. a b Centralny Plac Kobiet: czy w przestrzeni miasta jest miejsce na nasze potrzeby?. Warsztaty z cyklu “Plac Defilad jest kobietą” - Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, artmuseum.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  5. a b Widoczki, www.widoczki.patrycjadolowy.pl [dostęp 2017-12-03].
  6. Zespół – Biocentrum Edukacji Naukowej [dostęp 2019-03-17] (pol.).
  7. a b c Spotkanie z Patrycją Dołowy | Jidyszland, jidyszland.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  8. l, Wystawy Sztuki Kobiet - Wystawa, wystawykobiet.amu.edu.pl [dostęp 2017-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-04] (pol.).
  9. Pochwała wspólnoty. “Zapisane w ciele” w Aptece Sztuki, „SZUM”, 22 lutego 2015 [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  10. a b Patrycja Dołowy », www.naukowi.pl [dostęp 2017-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-04] (pol.).
  11. Wrócę, gdy będziesz spała, czarne.com.pl [dostęp 2019-03-17].
  12. Prelegenci 2016 | KONGRES INICJATYW EUROPY WSCHODNIEJ, kongres.lublin.eu [dostęp 2017-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-04] (pol.).
  13. Encyklopedia, Patrycja Dołowy, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  14. Grzebiemy w „Dziadach” jak w białoruskiej ziemi [wywiad] | Artykuł | Culture.pl, „Culture.pl” [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  15. Matki - Premiera, „Teatr Żydowski” [dostęp 2017-12-03].
  16. a b Patrycja Dołowy - prezentacja | TerazTeatr, www.terazteatr.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  17. Memorysound, A new space for Jewish Art and Ideas in Poland [dostęp 2017-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-04] (ang.).